1. “Ey Muhammed! De ki: “Cinlerden bir topluluğun Kur’an’ı dinlediği bana vahy olundu; onlar şöyle demişlerdir: “Doğrusu biz hayrete düşüren bir Kur’an dinledik.” Kur’an-ı Kerîm’de böyle “Kul” ile başlayan beş sûre vardır. İhlas, Felâk, Nâs, Kâfirûn ve Cin. Selef, Allah kendilerinden razı olsun, Kur’an’ı enine boyuna “acaba bana ne dedi? Bize ne dedi?” diye didik didik etmeye çalışmışlar, “Evailu’s-suver”, “Evahiru’s-suver” gibi çalışmalar yapmışlar, farklı mânâlar bütünlüğü bulmaya çalışmışlardır. Bu cümleden olarak burada da “Kul” ile başlayan bu sûre, Peygamber Efendimizin mesaj taşıyıcılığı görevini, misyonunu göstermektedir. Allah’tan aldığı mesajı insanlara ulaştıran, beyan e-den, açıklayan, şerh eden, insanları mesajla buluşturan, tanıştıran bir elçi olarak peygamber karşımıza çıkmaktadır. “gul” De ki: Demek ki bir şeyleri demeyi tahammül eden, yüklenen, üstlenen birisidir Rasulullah. Ama kimilerinin iddia ettikleri gibi sadece hoparlör değildir peygamber. Veya posta memuru değildir. Bilinçlidir, aklı başındadır, ne diyeceğini bilendir, o sözü kendisi Rabbinden ahz etmiş, telakki etmiş ve gereğini yerine getirme adına onu insanlara ulaştırma çabası içinde olandır. Yani Peygamber (a.s) din olarak insanlara duyurduğu şeylerin hem heyecanını, sorumluluğunu, şerefini taşıyor ve hem de bunu çok rahatlıkla söylüyordu. Bana şu vahy olundu ki, cinlerden bir grup, cinlerden bir nefer Kur’an’ı dinlediler de dediler ki, “biz “Kur’anen aceba” dinledik.” Yani hayrete, dehşete, şaşkınlığa düşüren, şaşırtan, ne olduğunu bilemediğimiz bir okunak, okunan bir şey dinledik. Sonra da bakın cinler dinledikleri Kur’an’ı tarif ediyorlar: “