Cinالجن

20. “Ey Muhammed! De ki: “Ben sadece Rabbime yalvarırım ve O’na kimseyi ortak koşmam.” “De ki ey peygamberim! Ben sadece Rabbime dua eder, sadece Rabbime dâvetiye çıkarır, sadece Rabbimi çağırır, çağrıştırırım! Hasta olup yatınca, beynim bulanıp karnım ağrıyınca, aç kalıp yorulunca, hanımlarımla, çevremle bir problemim olunca hayatımın tüm problemlerinde ben sadece Rabbime dua eder, Rabbimi çağırır, Rab-bimi çağrıştırırım!” Meselâ bir kralın, bir devlet başkanının özel bir berberi, özel bir doktoru, özel bir tamircisi, veya özel bir terzisi olsa. Şimdi bu kralın bu konulardan herhangi birisiyle alâkalı bir problemi olsa ne yapar? Kimi çağırır? Kimi çağrıştırır? İlk defa kimin çözümüne müracaat eder? Elbette o konuyla alâkalı adamını çağırır değil mi sarayına? Meselâ giyim problemi varsa, elbette kendi terzisini, yemek problemi var-sa kendi aşçısını çağırır değil mi? İşte dua budur. İşte burada deniyor ki, “Peygamberim! De ki, ben sadece Rabbime dua ederim. Problemlerimin çözümünde sadece Rabbimi çağırırım, Rabbimin âyetlerini, Rabbimin çözüm önerilerini kafamda çağrıştırırım.” “Rabbimle beraber başkalarını da çağırarak asla şirke düşmem. Rabbimin çözüm önerilerinin yanında başkalarının yasalarını da çağırarak asla şirke düşmem de peygamberim. Ne Rabbimle birlikte başkalarını çağırırım, ne de hayatımın bazı konularında Rabbimi, öteki konularında başkalarını çağırarak şirke düşerim!” Peki bu âyetler ışığında kendimizi bir yargılayalım. Acaba şu anda bizler neyi ve kimi çağırıyoruz? Herhangi bir problemle karşı karşıya kaldığımızda o problemin çözümüyle alâkalı kimlerin çözüm önerilerini çağırıyoruz? İlk defa kimi hatırlıyoruz? Allah’ın âyetleri hemen aklımıza gelecek kadar kafamızda canlı mı? Allah’ın çözüm önerisi olan âyetleriyle ilgimiz ne kadar? Allah için bunu bir düşünelim. Bir de şunu de ki peygamberim: