8. “Kötü işi kendisine güzel gösterilip de onu güzel gören kimse, kötülüğü hiç işlemeyene benzer mi? Şüphesiz Allah dilediğini saptırır, dilediğini de doğru yola eriştirir. Ey Muhammed! Artık onlara üzülerek kendini harap etme; Allah onların yaptıklarını şüphesiz bilir.” Bir insan ki kötü ameli kendisine süslü gösterildi. Bir insan ki kötü işler yapıyor, ama yaptığı o kötülükleri güzel görüyor. Kötülükten hoşlanıyor. Kötülük, fıtratı olmuş. Kötülüğü, iyiliğin üzerine çıkarmak için çabalıyor, zevkine, menfaatine uygun geldiği için vicdanının sesine kulak vermeyerek, fıtratının uyarısını bastırarak kötülüğü iyilik görmeye çalışıyor. Şehvetlerinin sarhoşluğuyla hakkı bâtıl, bâtılı hak görmeye çalışıyor. Değilse bu adam eğer kötülüğü kötülük olarak görse, belki ondan vazgeçecek, belki yaptığı o kötülüklerden pişmanlık duyacak, ama o bunu düşünemiyor. Şimdi böyle bir insan mı Allah katında hüsnü kabul görecek? Şimdi böyle bir adam iyilik taraftarı bir Müslüman gibi olur mu? Yâni böyleleri hiç iman edip salih amel işleyen bir mü’min gibi olur mu? Allah bu ikisini denk mi tutacak? Hayır hayır, bu ikisi Allah katında denk değildir. Allah böyle sapmak isteyenleri saptırır, hidâyet bulmak isteyenleri de hidâyetine erdirir. Öyleyse ey peygamberim, sen böyleleri hakkında asla bir üzüntüye kapılma. Böyleleri için sakın kendini yıpratma. Onların yola gelmeyişleri karşısında, kötülükte direnmeleri karşısında üzülme, yoluna devam et. Unutma ki Allah onların yaptıklarından haberdardır ve yaptıklarını onların yanına bırakmayacaktır. Sen hiç üzülme, şüphesiz Rabbin iyiyi kötü, kötüyü de iyi görecek değildir. Onlar hiçbir zaman ne bu dünyada, ne de âhirette iman edip salih ameller işleyen mü’minlerin ulaştıkları mükâfatlara ulaşamayacaklardır. Bir gün gelip Allah belâlarını verecektir onların. Peki ne zaman ya Rabbi, demeden, bunu kafana takıp dert etmeden yoluna devam et sen peygamberim. Çünkü: