45. “Nice kasabaların halkını haksızlık yaparken yok ettik. Artık çatıları çökmüş, kuyuları metruk, sarayları bom-boş kalmıştır.” Evet nice kentleri, nice şehirleri, nice kasabaları, nice ülkeleri halkı zalimken, zulmediyorken yakaladık ve helâk ettik. Bizim helâkimiz, Bizim yakalamamız geldi onlara da, onların altları üstlerine gelmiş, alabora olmuşlar, çatıları, tavanları çökmüş, kuyularının suyu çekilmiş, kullanılmaz olmuş. Evleri, barkları, yüksek yüksek sarayları, köşkleri terkedilmiş oluverdi. Gelin ey insanlar, önce Kur’an sayfaları arasında, sonra da yeryüzünde bir gezinti yapın. Hz.Adem’den bu yana yeryüzünde kurulan şehirleri, kentleri, sarayları, mâmur yerleşim merkezlerini bir düşünün. Hangisi ayakta kalmış? Hepsi, hepsi bitmiş. Ülkeler yıkılmış, saraylar çökmüş, prensler devrilmiş, prensesler yıkılmış, krallar, kraliçeler gitmiş. O görkemli saraylar baykuşların öttüğü birer viraneye dönmüştür. Kuyuları kurumuş, bomboş, çın çın öten kalıntılara dönmüştür. görmüyorlar mı? Gezmiyorlar mı bu insanlar o kalıntıları? Statik, durağan bir hayattan sıyrılıp şöyle geçmişin kalıntılarını seyretmek için seyahat etmiyorlar mı bu insanlar? İşte bir saray kalıntısı. Kemikler var oralarda. Bir zamanlar insanların yakın semtine bile uğ-ramaktan korktukları haşmetli bir kralın eli, ayak kemikleri, kafatası şu anda insanların ayaklarının altında sürünüyor.