8. “Peygamber sizi, Rabbinize inanmaya çağırdığı halde, Allah’a niçin inanmazsınız? Hem O, sizden söz almıştı. İnanmışlar iseniz; bu çağrıya koşun.” Hayrola! Ne oluyor size? Ne oluyorsunuz inanmıyorsunuz Allah’a? Yani her şeye rağmen sizden razı olacak bir Allah’a mı inanıyorsunuz? Ne yaparsanız yapın, nasıl yaşarsanız yaşayın sizden memnun olacak, sizin keyiflerinize teslim olacak bir Allah’a mı inanıyorsunuz? Ne yaparsanız yapın size gazaplanmayacak bir Allah mı sizin inandığınız Allah? O’nu, istediği biçimde tanımadan, istediği biçimde kulluk yapmadan, size gönderdiği kulluk kitabını tanımadan, Peygamberiyle diyalog kurmadan, hayat programını tanımadan yaşasanız da, hayatınızın bazı bölümlerine O’nu karıştırmayıp, yerde bir takım efendilere hayatınıza karışma alanı ayırsanız da, bu konuda sizden razı olacak, yani ne yaparsanız yapın sizden razı olacak bir Allah’a mı inanıyorsunuz? Nedir bu haliniz? Ne oluyor size? Neden inanmıyorsunuz Allah’a? Üstelik Resul, Allah’ın elçisi Muhammed (a.s) sizi O’na imana dâvetiye çıkarıp dururken, sizi O’na imana çağırıp dururken ne diye inanmayacaksınız O’na? Allah’a iman, O’na imanın güvencesini yaşamaya talip olmaktır. Üstelik Peygamber sizi “haydi ahdinizi yenileyin! Haydi sözünüzü yerine getirin eğer mü’min iseniz!” diye çağırıp dururken. Peygamber sizin için kulluk örneği iken, kulluk modeliniz karşınızda dimdik dururken. Peygamber Allah’ın sizden istediği kulluğu örnekleyip dururken. Öyleyse Peygamberin inandığı gibi bir Allah’a inanmak zorundayız. Yani Peygamberin inandığı Allah’a inanmak zorundayız. Her konuda ölçü peygamberdir. Peygambersiz iman muteber değildir. Peygamberi, peygamberin imanını, peygamberin teslimiyetini tanımadan, Kendi kafamızdan düşleyip hayallediğimiz bir Allah’a inanamayız. İnandığımız Allah, Peygamberin inandığı Allah olmalı. Peygamber Allah’ı nasıl tanımış, nasıl tanıtmış, nasıl iman etmişse, öylece Allah’ı tanımak ve O’na iman etmek zorundayız. Çünkü bakın o peygamberin sizin hayatınızda fonksiyonu şudur: