3. “Allah onlara sürülmeyi yazmamış olsaydı, dünyada başka şekilde azap verecekti. Âhirette onlara ateş azabı vardır.” Eğer Allah onlara sürgünü yazmamış olsaydı, sürülmekle kurtulmalarını dilememiş olsaydı, elbette onlara dünyada başka şekilde azap verirdi. Çünkü onlar yaptıklarıyla bunu hakketmişlerdi. Kitaplarının, peygamberlerinin kendilerine haber verdikleri son elçi ayaklarına kadar gelmişti. O elçiyi tanıyorlardı. Avuçlarının içini bildikleri gibi, öz evlatlarını tanıdıkları gibi o peygamberi tanıyorlardı. Ona karşı Müslümanların ilki olmaları gerekiyordu. Yıllar yılı o elçiyi bekliyorlardı. Putperest Araplara karşı onun geleceğiyle övünüyor, onunla zafer umuyorlardı. “Nerede kaldı? Geç kaldı?” diyorlardı. “Hele bir gelsin o ahir zaman Nebisi, biz ona ve getirdiği kitaba iman edecek ve onun arkasından putperestlerin kökünü kazıyacağız” diyorlardı. Yıllardır yolunu gözledikleri Allah elçisi işte gelmiş karşılarında duruyordu. Üstelik Mekke’den Medine’ye, ayaklarına kadar gelmişti. Lâkin adamlar bu ayaklarına kadar gelmiş fırsatı kaçırdılar. Halbuki yıllar yılı kendileriyle savaştıkları, peygamberin gelişiyle kendilerine karşı zafer kazanmayı umdukları putperest Araplar onların ağzından duyup tanıdıkları son elçiye iman ederlerken, onlar bizden gelmedi diye iman etmediler. Ayaklarına kadar gelen fırsatı kaçırdılar. Onlar bu azabı çoktan hak etmişlerdi, ama Allah rahmetiyle muamele edip yine de onlara yaşama hakkı tanıdı ki, düşünsünler ve ibret alsınlar diye. Allah’la çatışma içindeki hayatlarından vazgeçip Rabblerine kulluğa dönsünler diye. Belki içlerinden düşünüp Müslüman olanlar çıkar diye. Bu dünyada imkân verdi Allah, ama âhirette onlara ateş azabı vardır. Eğer yaşadıkları bu hayatı bırakmazlarsa, eğer tevbe edip Müslüman olmazlarsa, Rabbleriyle ve Rablerinin son elçisiyle çatışma içinde bir hayatı terk edip O’na kulluğa yönelmezlerse, onlar için âhi-ret azabı kaçınılmazdır. Her ne kadar kendilerine bu dünyada bir fırsat verip azaplarını ertelemiş olsa da, âhiret azabı onları beklemektedir.