70. “Ellerini ona uzatmadıklarını görünce, durumlarını beğenmedi ve içine korku düştü. Onlar, "Korkma, biz Lût milletine gönderildik" dediler.” Ama baktı gördü ki o misafirler sofraya, buzağıya ellerini u-zatmıyorlar, sunmuyorlar. Onları yadırgadı, ve onların bu durumlarından dolayı içine bir korku, bir ürperti düştü. Acaba bu nasıl bir şeydi? Yâni birileri hem evinize misafir gelecek, siz onlara karşı son derece cömert davranıp malınızın en iyisinden, en temizinden ikram edeceksiniz, ama onlar sizin ikramınıza el uzatmayacaklar. Gerçekten çok garip bir şey. Bu durum ne misafirlik yasasına, ne de misafir kabul yasasına uygun bir hareket değildir. Misafirlik yasasına göre bir Müslüman evine gelen misafirlerine elinden gelen ikramını yapacak, cömert davranacak, gelen misafir de ev sahibinin ikramını kabul edecek. Böylece her iki tarafın da kötü bir niyet taşımadıkları açığa çıkmış olacak. Her iki taraf da birbirlerine güven vermiş olacaklar. Evet misafirlerin bu alışılmadık tavırları İbrahim (as)’ı korkuttu. Çünkü o dönemde gelen misafirler kendilerine ev sahibi tarafından ikram edileni reddetmemeliydiler. Eğer bir eve gelen misafirler ev sa-hibinin ikramını reddediyorlarsa o zaman işin içinde başka şeyler var demekti. Bir düşmanlık için gelmişler demekti. İbrahim (a.s) yemeğine el uzatmayan bu misafirlerin kendisine bir düşmanlık niyetiyle geldiklerini zannetti, ya da yemek yemeyişlerinden onların insan sûretinde gelen melek olduklarını hissetti. Meleklerin böyle insan sû-retinde gelişleri de çok ciddi durumlarda olurdu. Bu yüzden vahiy getirmediklerine göre azap getirdikleri endişesiyle korkmaya başladı, acaba niye geldiler diye. Onun korktuğunu anlayan misafirleri dediler ki: Ey İbrahim sakın korkma, biz Lût kavmine gönderildik. Biz Lût kavmi için Rabbimiz tarafından görevlendirilmiş elçileriz, melekleriz dediler. İbrahim (a.s) artık onların melek olduklarını, niye yemek yemediklerini ve yeğeni Lût (a.s) un kavmine görevli olarak geldiklerini anlıyor. Sıkıntısı biraz biraz gidiyor.