Tekvîrالتكوير

3. “Dağlar yürütüldüğü zaman;” Kıyametin kopuşu esnasında yerçekimi kuvveti kaldırılarak dağlar da yürütülecek. Yeryüzünü dengede tutmak için Rabbimizin kazıklar olarak arza çaktığı, onlarla yerin dengesini sağladığı dağlar yerinden sökülüp yürümeye başlayacaklar. Denge unsuru oluşları bi-tecek, kazıklıkları sona erecek dağların. Dağlar yürüyecekler. Dosdoğru yürütülseler neyse bineriz, ineriz. Denizde geminin dalgaya binip inmesi gibi biz de dağların sırtına biner ve karşı tarafa geçeriz, ama öyle uslu uslu yürümeyecekler. Önüne gelen her şeyi ezerek, tuz buz ederek yürütülecekler. Zannediyoruz ki bütün bu olup bitenlerle düzen bozulacak. Kâinatta düzen, denge bozulacak. Halbuki hak düzen kurulacak, yeni bir düzen ihdas edilecek. Hani evler kuruyoruz ya denize nazır. Villalar yaptırıyoruz dağa dayalı. Meskenlerimizi buna bina ediyoruz ya, işte bu dağlar bitecek. Büyüklük ve küçüklük, yükseklik ve alçaklık konusunda dağla ölçülen bu dünya da bitecek, dağ da bitecek. Yüksekliği neye göre öl-çeceksiniz? Dağa göre. Dağ yok ki artık! Eğer bu sûreyi daha bir canlı öğrenebilirsek, bu sûrede Rab-bimizin bize ulaştırmak istediklerini iyi bir anlayabilirsek eminim hayatı daha bir güzel değerlendirip, ahirete çok daha bir güzel bakma imkânı elde edeceğiz. Düşünün, dünya ve dünyalıklar peşinde koştururken, mal, mülk, iş, aş, çek, senet peşinde pür telaş koşuşurken, aman şunu alayım! Şunu satayım! Şunu kazanayım! Aman şu borcu bir kapatayım! Aman otobüsü kaçırmayayım! Aman karnımı bir doyurayım! Aman şu işi bir bitireyim! Hesap, kitap, borç, dert derken bir anda bakmışsınız ki güneşin işi bitiyor. Güneşin defteri dürülüyor ve her taraf kapkaranlık oluveriyor. Yıldızlar yerinden sökülüp korkunç gürültüler içinde sağa sola düşmeye başlıyor. Dağlar yerlerinden sökülüp paldır küldür önüne gelen her şeyi tuz buz edercesine yürütülmeye başlıyor. Bu durumda halinizi bir düşünün.