Zâriyâtالذاريات

26-27. “Hemen ailesine giderek semiz bir buzağı getirmiş, onların önüne sürüp; “Yemez misiniz?” demişti.” Hemen ehlinin, ailesinin yanına gitti ve semiz bir buzağıyı getirip önlerine koydu. Ne güzel bir ev sahibi değil mi? Hemen misafirlerine ben size yemek hazırlıyorum filan demeden, onların yapma, etme, gerek yok, aç değiliz, zahmet olmasın filan demelerine fırsat ver-meden sessizce ailesine gitti ve bir buzağı kızartıp önlerine getirdi. Hûd sûresinde de konunun anlatıldığı bölümde bu getirdiği yemeğin bir dana olduğu zikredilir. Malının en güzelinden, en hayırlısından semiz bir buzağı getirip önlerine koydu. Eve gelenler eğer akrabadan, tanıdık eş-dosttan olsalar durum biraz daha kolaydır, ama bakıyoruz ki İbrahim’in (a.s) hiç bilmediği, tanımadığı bir misafir grubu. Şaşırıp, afallayıp, bozulup, yüzünü ekşitip, “iyi de vakitli filan gelseydiniz, bari bir randevu alıp gelseydiniz, önceden haberimiz olsaydı daha iyi olurdu filan” demiyor bizler gibi. Önlerine koyuyor yemeği ve gâyet tatlı bir ifadeyle, “buyurun, yemez miydiniz?” diyor. Ya da önlerine konanı yemediklerini görünce Allah’ın elçisi böyle diyor.