Zâriyâtالذاريات

41-42. “Âd milletinin başından geçende de ibret vardır; onların üzerine, uğradığı her şeyi bırakmayıp toza çeviren kuru bir rüzgar gönderdik.” “Âd kavminde de sizin için haberler, ibretler vardır.” Burada Rabbimizin biraz daha ilerlerden haber vermeyi murad ettiğini görüyoruz. Âd kavmi Rabblerinin kendilerine gönderdiği elçiyi, Hûd’u (a.s) reddetti. Allah elçisinin kendilerine getirdiği mesaja, hayat programına kulak vermediler. Allah’ın kendilerine verdiği güçlerine, kuvvetlerine, medeniyetlerine güvenerek Allah’a kulluktan çıktılar. “Biz güçlüyüz, kimse bizimle baş edemez” dediler. “Ey Hûd, biz ne seni, ne de Rab-bini dinlemeyiz, biz keyfimize göre bir hayat yaşarız” dediler de, Allah onların üzerlerine Akîm denen bir rüzgar gönderdi ki uğradığı her yeri, isabet ettiği herkesi mahvediverdi, toz duman ediverdi. Kitabımızın bir başka âyetinde adı “Sarsar” olan bu çok so-ğuk rüzgarı, bu kuru rüzgarı, bu müthiş fırtınayı onların üzerlerine gönderdi de o rüzgar orada taş taş üstünde bırakmadı. Her şeyi büküp büküp atıverdi, her şeyi kökünden devirip atıverdi. O rüzgarı o azgın Âd’ın üzerine sekiz gün yedi gece musâllat kıldı da onların işlerini bitiriverdi. Ne güçleri, kuvvetleri, ne medeniyetleri onları Allah’ın azabından kurtaramadı.