Zâriyâtالذاريات

45. “Ayağa kalkacak güçleri kalmadı, yardım da görmediler.” Allah’ın azabı kendilerine geldiğinde ne ayağa kalkmaya güç yetirebildiler, ne de bir yardım görebildiler. Ne ayağa kalkabildiler, ne kendilerini toparlayıp, doğrulup kendilerine helâk gönderen Allah’la bir çatışmaya girebildiler. Ne Allah’tan gelen bu azabı defetmeye karşı koyabildiler, ne de Allah’tan kaçabildiler. Güya “kimse bizimle başe-demez” diyorlardı. “Biz güçlüyüz, biz tedbirimizi aldık” diyorlardı. Ama gelin görün ki Rabbleri karşısında ne galibiyete ulaşabildiler, ne de herhangi bir kimseden yardım görebildiler. Kim yardım edebilecek ki onlara? Lût kavmi gitti, Âd, Semûd, Firavunlar, zalimler, ahlâksızlar, gücünü tanrılaştıranlar, ordusunu putlaştıranlar, bilgisini ilâhlaştıranlar, hevâlarını Allah yerine ikâme edenler, kendi yasalarını Allah yasalarına tercih edenler, hayatlarını Allah’a sormadan yaşamaya çalışanlar gitti. Bütün bu hakikatler, bütün bu tablolar gözünün önünden geçiyor değil mi şu anda? Sonra: