İnşikâkالانشقاق

16-20. “Akşamın alaca karanlığına andolsun; Geceye ve gecenin içinde olan şeylere andolsun; Dolunay halindeki Ay’a andolsun ki: Ey İnsanlar! Şüphesiz siz bir durumdan diğerine uğratılacaksınız. Onlara ne oluyor da inanmıyorlar?” Bir baksanıza zamana, hiç duruyor mu? Gündüz geceyi, gece gündüzü takip ediyor. Ay önce incecik, sonra biraz büyüyor, sonra tekrar küçülüyor, yarım hale geliyor, sonra inceliyor ve kayboluyor. İşte sizler de tıpkı bunun gibi yok olacaksınız. İnsan da böyledir. Önce doğar. Küçüktür, sonra biraz büyür, çocukluk dönemi, sonra gençlik dönemi, sonra olgunluk dönemine ulaşır. Sonra tekrar küçülmeye başlar ve sonra bitiş gelip çatar. İşte insan da tıpkı bu sayılanlar gibidir. Halden hale girerek bir ömrü tüketir. Önce baba belindesiniz, anne karnındasınız, sonra kundakta çocuksunuz, sonra apalıyor, emekliyorsunuz, sonra koşuyorsunuz, yü-rüyorsunuz ve sonra da ölüp gidiyorsunuz. Öyleyse niye iman etmiyor bu insanlar? Rabbiniz bunca delille size kendisini anlattığı halde niye hâlâ iman etmiyorsunuz? Üstelik Kur’an okunduğu halde secde et-miyorlar.