Qiyamet û Pişt Wê

Roja ku em ê çiyan bimeşînin, tu erdê rût (ripîrast, dipdûz) dibînî. Em ê wan hemûyan (bivejînin û) bicivînin û ji wan yek jî li paş nehêlin.

Ew hemû sef bi sef rapêşî/teqdîmî Rabbê te dibin. Sond be, wekî ku me cara pêşîn we xuliqandibû (dîsa) hûn wisan (wek tazî û tenê û nesinetkirî û ji hemû nasnavan safîbûyî û evdekî xwerû) hatine cem me. (Nexêr, ne wisan e!) We zen nedikir ku em ê weadeke pevgihînê tayîn bikin.

Kitêb (a ku qencî û xerabî tê de nivîsandî ne) hatîye danîn. Tu dibînî ku gunehkarên mucrîm ji ber tiştê ku tê (di Kitêbê) de ne bitirs û bifikare ne. Dibêjin: “Hey wax li me! Çi bûye bi vê Kitêbê ku ne tiştekî biçûk û ne jî tiştekî mezin nehiştîye û her tiştî jimartîye?” Amelên ku kiribûn hemû li ber xwe amade/hazir dibînin. Rabbê te li tu kesî zilim nake.”