Dûxânالدخان

41. “O gün, dostun dosta hiçbir faydası olmaz, yardım da görmezler.” O gün artık başka bir gündür. O gün kimsenin kimseye yapabileceği bir şey yoktur. Kimse kimseye sıcak bir kucak açamayacak, kimse kimsenin halini hatırını soramayacaktır o gün. O gün dostluklar bitmiştir. O gün bağlar kopmuştur. O gün protokoller sona ermiştir. O gün ne babanın evlâdına, ne evlâdın babasına, ne kadının kocasına, ne kocanın karısına sağlayabileceği bir fayda yoktur. Çünkü herkes o gün kendi başının derdine düşmüştür. Kur’an’ın değişik yerlerinde bu konunun anlatıldığını görüyoruz. “Hiç kimse diğerinin yükünü yüklenemez!” (Fâtır: 18) “O gün herkes kendi derdine düşmüştür!” (Abese: 37) “Babanın oğluna, oğulum da babaya hiçbir şey ödeyemeyeceği günden çok korkun!” (Lokman: 33) Ne zorla, zorbayla ne de kolaylıkla hiç kimse kimsenin başına gelecek olanları defedemez. Zorla defedemez, çünkü yardım yoktur o gün. Kolaylıkla da defedemez, çünkü şefaat da yok o gün.