52Sûreya En’am
وَلَا تَطْرُدِ الَّذ۪ينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُر۪يدُونَ وَجْهَهُۜ مَا عَلَيْكَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِنْ شَيْءٍ وَمَا مِنْ حِسَابِكَ عَلَيْهِمْ مِنْ شَيْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُونَ مِنَ الظَّالِم۪ينَ
Tu ew ên sibeh û êvarê bi hêvîya razîbûna Rabbê xwe dûa dikin ji cem xwe neqewirîne! Ne ji hisabê wan mesûlîyetek/berpirsîyarîyek li ser te heye û ne jî ji hisabê te (ji bo ku tu wan bi qewirînî) berpirsîyarîyek li ser wan heye. (Digel vê eger tu wan ji cîvata xwe biqewirînî) tu yê bibî ji zilimkaran.
Jêrenot
(Ji Sa’d b. Ebî Weqqas (ra.) hatîye rîwayetkirin, wiha qotîye: “Em şeş kes bi hev re li cem Rasûlullah (ass) bûn. Muşrîkan wiha gotin: “Tu van kesên bi te re ji xwe dûr bike da ku bi me re rûnenin û wê wêrekîya ku xwe bi me re wekhev hisab bikin nîşan nedin. Ji bo li vê daxwaza muşrîkan muqabeleyekî erênî bide, bi meşîeta Allah (ac) ramînek ket dilê Rasûlullah (ass). Li ser vê bûyerê Allah (ac) di wesfê hîşyarîyê de ev ayet nazil kir.” (Mûslîm, 2413))