وَذَرِ الَّذ۪ينَ اتَّخَذُوا د۪ينَهُمْ لَعِبًا وَلَهْوًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا وَذَكِّرْ بِه۪ٓ اَنْ تُبْسَلَ نَفْسٌ بِمَا كَسَبَتْۗ لَيْسَ لَهَا مِنْ دُونِ اللّٰهِ وَلِيٌّ وَلَا شَف۪يعٌۚ وَاِنْ تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ لَا يُؤْخَذْ مِنْهَاۜ اُو۬لٰٓئِكَ الَّذ۪ينَ اُبْسِلُوا بِمَا كَسَبُواۚ لَهُمْ شَرَابٌ مِنْ حَم۪يمٍ وَعَذَابٌ اَل۪يمٌ بِمَا كَانُوا يَكْفُرُونَ۟
Tu wan ên ku dînê xwe kirine lîstik û şahî û bi jiyana dinyayê hatine xapandin (di halê xwe de) bihêle. Tu (bi Qur'anê) li wan şîretan bike ku bila tu kes ji ber gunehên ku kirine helak nebe. Ji xeynî Allah ji wî (nefsî) re ne dost û ne şefaetvan hene. Ew hemû hebûna xwe bike fidye jî ew in ku (fidye) ji wan nayê qebûlkirin. Ha ew in ku ji ber kar û kirinên xwe ên ketine helakê. Ji ber kufra wan ji wan re vexwarineke kelîyayî û ezabekî biêş û jan heye.