Enbîyaالأنبياء

بَلْ مَتَّعْنَا هٰٓؤُ۬لَٓاءِ وَاٰبَٓاءَهُمْ حَتّٰى طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۜ اَفَلَا يَرَوْنَ اَنَّا نَأْتِي الْاَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ اَطْرَافِهَاۜ اَفَهُمُ الْغَالِبُونَ

(Nexêr, ne wisan e!) Me (li ser rûyê erdê) qencî li wan û kalanên wan kir û di xweşîyê de jiyaneke dirêj borandin (lê bi vê rewşê xapîyan). Erê ma ew nabînin ku em tên erdê û ji dora wê (bi îhsankirina fethên ji mumînan re) kêm dikin. (Digel alîkarîya me ya li ser mumînan) gelo ên bi ser bikevin ew in?