Vegere Sûreya Fatîhe

Fatîheالفاتحة

5. Ayet

5Sûreya Fatîhe
Di Mushefê de Veke

اِيَّاكَ نَعْبُدُ وَاِيَّاكَ نَسْتَع۪ينُۜ

Em, tenê ji te re îbadet dikin û em tenê ji te alîkarîyê dixwazin.

Jêrenot
(Ev ayet di aqîda tewhîdê de bîwara/boyûta amelê eşkere dike. Lewre tewhîd; bi dilsozî evdîtîya ji Allah (ac) re ye ku ew jî di zat û sifet û fiêlên wî de bi Bawerîya yekgirtina Allah (ac) pêk tê. Bi awayekî din, di ulûhîyetê de û di rubûbîyetê de û di nav û sifetan de bawerî anîna Allahê wahîdu’l ehed e. Her wiha bê şirîk çêkirin teqdîma evdîtîya ji Allah (ac) re ye. Di Qur’anê de ayetên ku tewhîdê vedibêjin/îzah dikin ev in: -Tewhîd; bawerî anîna ji Allah (ac) pê ve qet tu îlâh tune ku layiqê îbadetê bitenê ew e. (Bnr. 2/Baqara, 163; 21/Enbîya, 22) -Tewhîd; red kirin û dûr ketina ji wan taxûtan (û ji evdên wan taxûtan) ku ji Allah (ac) pê ve wek îlâh tên girtin û hin sifetên Allah (ac) didin wan û li dij Allah (ac) ji hedê xwe diborin. (Bnr. 2/Baqara, 256; 16/Nahl, 36; 60/Mumtehîne, 4) -Tewhîd; tenzih kirina Allah (ac) ji nisbeta zarokgirtinê û ji wê Bawerîya şirkê ku di karûbarên Allah (ac) de alîkarên/destekarên wî hene. (Bnr. 17/Îsra, 111; 34/Sebe, 22) -Tewhid; çawa ku di xuliqandinê de wahîdu’l ehed e; di qanûnçêkerî de û di mijara tesbîta helal û heraman de jî bawerî anîna yekîtîya Allah e. Gotina “Hakimîyet/Serwerî tenê bitenê aîdê Allah (ac) e”. (Bnr.7/A’raf, 54; 12/Yûsuf, 40; 18/Kehf, 26) - Tewhîd; teqdîm kirina amelên bi ziman û bi beden û bi qelb ji Allah (ac) re ye. Daxwazîya razîbûna wî û jê re neçêkirina şirîkan e. (Bnr. 6/En’am, 162-163) -Tewhîd; bawerî anîna wê ye ku feyde û zerar bi temamî di deste Allah (ac) de ye û di rihetî û di astengîyê de tenê bitenê ji Allah (ac) re dest vekirin û dûa ye. (Bnr. 6/En’am, 17; 2/Baqara, 186; 40/Mumîn, 60; 46/Ahqâf, 5-6) -Tewhîd; bi vê awayê bawerîyeke bi Allah (ac) ku ew bê heval û bê manend û bê mîsal e. Û ji teretureyên bê agahî û bêhûrmetî yên der heqê Allah (ac) de, xwe parastin e. (Bnr. 19/Meryem, 62; 42/Şûra, 11; 16/Nahl,74) - Tewhîd; di her kar û barî de dost û welî û wekîl girtina Allah (ac) e. Hestkirina bi xurtahî ku em feqîr in û hewceyê wî ne û di her îş û beralîbûnên xwe de îstîane/alîkarî xwestina jê ye. (Bnr. 6/En’âm, 14, 102; 21/Enbîya, 112, 35/Fâtir, 16; 73/Muzzemmil, 9))

Tefsîr

Tefhîmü'l-Kur'ân

5- Biz yalnızca Sana ibadet eder(6) ve yalnızca Sen'den yardım dileriz.(7)