Furqânالفرقان

قَالُوا سُبْحَانَكَ مَا كَانَ يَنْبَغ۪ي لَنَٓا اَنْ نَتَّخِذَ مِنْ دُونِكَ مِنْ اَوْلِيَٓاءَ وَلٰكِنْ مَتَّعْتَهُمْ وَاٰبَٓاءَهُمْ حَتّٰى نَسُوا الذِّكْرَۚ وَكَانُوا قَوْمًا بُورًا

Wê bibêjin: “Em te tenzîh dikin. Ne mijara axaftinê ye ku em ji te pê ve ji xwe re dostan bigirin. Lê te (bi nîmetên dinyayê) wan û bavûkalên wan îstîfade kirin. Heta wisan ku wan zikirkirina te/îman/Kitêb ji bîr kirin. Û bûne komekî ku helakê heq kirin.”