Hûdهود

قَالُوا يَا شُعَيْبُ مَا نَفْقَهُ۬ كَث۪يرًا مِمَّا تَقُولُ وَاِنَّا لَنَرٰيكَ ف۪ينَا ضَع۪يفًاۚ وَلَوْلَا رَهْطُكَ لَرَجَمْنَاكَۘ وَمَٓا اَنْتَ عَلَيْنَا بِعَز۪يزٍ

Gotin: “Ya Şuayb! Em ji gelek gotinên te fêm nakin. Bi rastî em te di nava xwe de qels/zeîf dibînin. Eger ji bo xatirê eşîra te (yên li ber te dikevin) nebûya me yê te biricimandiba/bi keviran bikuştiba. Tu ji bo me ne mirovekî bi rûmet î jî.”