57Sûreya Îsra
اُو۬لٰٓئِكَ الَّذ۪ينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ اِلٰى رَبِّهِمُ الْوَس۪يلَةَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُۜ اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُورًا
Ew (heyîn) ên ku ji wan re dûa dikin bixwe jî ji bo ku nêzî Rabbê xwe bibin li wesîleyan digerin û rahmeta wî dixwazin û ji ezaba wî ditirsin. Lewre ezaba Allah, pêwiste ku jê bê parastin.
Jêrenot
(Abdullah b. Mesûd (ra) wiha qotîye: “Ji muşrîkan hin kes perestîya cinan dikirin. Cinên ku muşrîkan perestî li wan dikirin piştre ketin îslâmê û ji bo nêzîkî Allah (ac) bibin dest bi amelên salih kirin. Muşrîkên ji vê rewşê ne agahdar bûn perestîya li cinan berdewam kirin.” (Buxarî, 4714; Mûslîm, 3030))