اِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللّٰهُ اِذْ اَخْرَجَهُ الَّذ۪ينَ كَفَرُوا ثَانِيَ اثْنَيْنِ اِذْ هُمَا فِي الْغَارِ اِذْ يَقُولُ لِصَاحِبِه۪ لَا تَحْزَنْ اِنَّ اللّٰهَ مَعَنَاۚ فَاَنْزَلَ اللّٰهُ سَك۪ينَتَهُ عَلَيْهِ وَاَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذ۪ينَ كَفَرُوا السُّفْلٰىۜ وَكَلِمَةُ اللّٰهِ هِيَ الْعُلْيَاۜ وَاللّٰهُ عَز۪يزٌ حَك۪يمٌ
Hûn alîkarîya wî (Rasûlî) nekin, bêguman Allah alîkarîya wî kiriye. Wê dema kafiran ew (ji Mekkeyê) derxistin ku ew ji du heban yek bû. Wê dema her du di şikeftê de bûn ji hevalê xwe (Ebû Bekir) re gotibû: “Xemgîn nebe, bêguman Allah bi me re ye.” Allah sekînet (ewlehî û aramîya ku qelbê wî hedand/kemijand) bi ser de daxist û piştgirêya wî kir û peyva kafiran (banga wan a şirkê) herî çepel/binpê kir. Allah (yê xwedî îzzet û her tiştî mexlûb dike) Azîz û (xwedî hikum û hikmet) Hakîm e.