Zâriyâtالذاريات

فَاَقْبَلَتِ امْرَاَتُهُ ف۪ي صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَق۪يمٌ

Jina wî bi qêrîn (a şaşwazîyê) berê xwe da (wan) û li rûyê xwe dabû. Gotibû: “(Ew) pîremêr û (ez jî) pîrejin. (Digel vê zarok ha?!)”