Keşîş û Rahib

Sond be, di nava însanan de tu yê bibînî ku ji mumînan re di dijmintîyê de yên herî dijwar Cihû û muşrîk in. Tu yê di hezkirina ji bo mumînan de jî bibînî ku ew ên herî nêzîk ew in ku ji xwe re dibêjin “Em Xirîstîyan in/Em Fille ne”. Lewre di nava wan de keşiş (ên zanyar û ehlê îbadetê) û rahîb ên ku (di mijara îttîbaya heqîyê de) quretîyê nakin hene.

Wan dev ji Allah berdane û hahamê xwe û keşeyên xwe û Mesîhê kurê Meryem ji xwe re kirin Rab. (Lê belê) ew bi îbadeta yek îlâhekî bitenê re hatibûn emirkirin. Ji wî pê ve (yê ku îbadetê heq dike) tu îlâh tune. Ew (Allah) ji tiştên ku pê şirîkatîyê dikin berî ye/munezzeh e.

Gelî ew ên îmân anîne! Bêguman ji ehbar (haham) û ruhbanan (keşeyan) pirên wan malên însanan bi neheqî dixwin û pêşî li rêya Allah digirin. Ew ên zêr û zîvan kom dikin û di rêya Allah de înfaq nakin hene, mizgîna ezabekî biêş û jan bide wan.