Vegere Sûreya Saffât

Saffâtالصافات

102. Ayet

102Sûreya Saffât
Di Mushefê de Veke

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ اِنّ۪ٓي اَرٰى فِي الْمَنَامِ اَنّ۪ٓي اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۜ قَالَ يَٓا اَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۘ سَتَجِدُن۪ٓي اِنْ شَٓاءَ اللّٰهُ مِنَ الصَّابِر۪ينَ

Dema zarok gihîşte çaxa ku pê re bigere û ligel wî kar bike, wiha got: “Kurê min! Ez di xewna xwe de dibînim ku min tu serjê dikir. Ka tu (li ser vê mijarê) çi dibejî? (Îsmaîl) got: “Bavê min! Ew tiştê ku tu pê hatî fermankirin pêk bîne. Înşaallah tu yê min ji sebirvanan bibînî.”

Tefsîr

Tefhîmü'l-Kur'ân

102- Böylece (çocuk) onun yanında koşabilecek çağa erişince (İbrahim ona) : "Oğlum" dedi. "Gerçekten ben seni rüyamda boğazlıyorken görüyordum.(58) Bir bak, sen ne düşünüyorsun."(59) (Oğlu İsmail) Dedi ki: "Babacığım, emrolunduğun şeyi yap.(60) İnşaallah, beni sabredenlerden bulacaksın."