مَا كَانَ لِاَهْلِ الْمَد۪ينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْاَعْرَابِ اَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللّٰهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِاَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِه۪ۜ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ لَا يُص۪يبُهُمْ ظَمَاٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ ف۪ي سَب۪يلِ اللّٰهِ وَلَا يَطَؤُ۫نَ مَوْطِئًا يَغ۪يظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا اِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِه۪ عَمَلٌ صَالِحٌۜ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُض۪يعُ اَجْرَ الْمُحْسِن۪ينَۙ
Ne ji bo ehlê Medîneyê û ne jî ji bo bedewîyên hawîrdora wan ne lêhatîye/ne baş e ku (dema derdikevin şer) di pey Rasûlullah de bimînin û canê xwe ji canê wî çêtir bibînin. Sebeba vê jî ev e: Di rêya Allah de çi têhnatî û çi westabûn û çi birçîbûn bigihîje wan û biçine her cihê ku hêrsa kafiran bîne û çi li hemberî dijminekî serkeftineke bi dest bixin, ji bo wan amelekî salih pê tê nivîsîn. Bêguman Allah xelata muhsînan/ew ên ku evdîtîya xwe herî xweşik teqdîm dikin winda nake.