Poşmanîya Kafiran Li Axîretê

Bêguman Allah, qedal/lanet li kafiran anîye û ji bo wan agirekî ku alavên bi erjeng direşîne amade kiriye.

Wê di wir de bêdawî bimînin. Ne dostekî û ne jî alîkarekî dibinin.

Roja ku rûyê wan di agir de tê perisîn û wergerandin wê bibêjin: “Xwezî me îtaeta Allah bikira. Xwezî me îtaeta pêxember bikira.”

Wê bibêjin: “Rabbê me! Me îtaeta serok û mezinên xwe kiribû. (Wan jî) em (ji rêya heq) xerifandin.”

“Rabbê me! Tu du qat ezab bide wan û bi laneteke mezin lanetê li wan bîne.”

Li wê derê bi qîrînê alîkarî dixwazin. (Dibêjin ku:) “Rabbê me! Me ji vir derîne ku em ji xeynî karên xwe yên berê (wek cuda) amelên salih bikin.” Ma bi qasî ku kesê tê de bifikire û jê şîret bigire temenek/umrek me ne dabû we? Hişyarkerek jî ji we re hatibû. (Ezabê) bitamînin! Qet tu alîkarê zilimkaran tune.

Dibêjin: “Rabbê me! Te me du car kuşt û du car vejand. Me gunehên xwe îtîraf kir. Rêyeke derketina (ji vê derê) heye gelo?”

Gotin: “Eger me seh bikira an aqil bigirta em nedibûn ji ehlê agirê ku alavên bi erjeng direşîne.”

Gunehên xwe îtîraf kirin. Ehlê agir bila (ji rahmeta Allah) dûr bikevin.