Yûsufيوسف

(Ayetên 37-40. bi me daye zanîn ku: a. Banga tewhîdê bingeha hemû xebatên îslâmî ye. Pêşanîya kesên muwahhîd li her derî û di her demê de divê tewhîd be. Ligel ku Yûsuf (as) di zîndanê de bû û bêbextî lê hatibû kirin û ew ên hatibûn cem wî di mijara tewhîdê de qet tiştekî nizanîbûn û tu eleqeya xewna wan bi tewhîdê tune bû jî Yûsuf (as) ji teblîx û daweta tewhîdê paş de nema. b. Delîlê tewhîdê ya bingehîn ev heqîqetê ku piranî alozî ye/kaos e û yekîtî/wahidî jî silamet e. (Bnr.21/Enbîya, 22; 23/Mumînûn, 91) Tewhîd; ji bo ferd û civak û ser rûyê erdê ku em tê de dijîn rêkûpêk û xweşî ye. Lê şirk bixwe berevaja vê, alozî/gengeşî û terör/reşekujî û fitne ye. Eger Rabbê ku pêwistîya razîbûna wî û pêkanîna daxwazîyên wî ji yekî zêdetir bin, wê ev rewş bibe sebebê li ber hev rabûna kesên ku evdîtî li wan dikin û sebebê alozîyê. Di hestên muşrîkan de û di ramanên wan de û di meyldarîya/berpêbûnîya wan de û di daxwaza wan de herûdaîm kaos heye (22/Hecc, 31). Lewre ji yekî zêdetir mercîên ku wan beralî dikin û ji wan razîbûnê dixwazin hene. Urf û adet û daxwazên dê û bav û hêvîya/bendewarîya civaka modern û daxwazên kesane/şexsî û hewcetîyên manewî... c. Bawerîya rayeya çêkirina hukim/qanûndanîn/teşrî ku aîdê Allah e û jîyîneke li gor vê heqîqetê ji bo tu kesî ne lûks e, bilekîs ev nebe nabeya esasên aqîdeya îslâmê ye. Hukim ku aîdê Allah e (ac) bi du tiştan hatîye pevgirêdan: Evdîtîya ji Allah (ac) re û dînekî rasterast. Ew ên mensûbê vê dînê rasterast in ku rayeya hakimîyetê/serwerîyê didin Allah (ac) û ji qanûnên wî pê ve qet tu qanûnan nas nakin. Ew kesên ku hakimîyetê/serwerîyê ji xeynî Allah, bê qeyd û şert didin şexsekî an îdeolojîyekî an sazîyekî jî di vê rewşê de îbadetê hin navan/ramanan dikin ku Allah (ac) der heqê wan de qet tu delîl danexistîye.)