Nêzbûna Allah (ac)

Ew ên (di îman û amelên salih de) di pêş de ne, (ewana) pêşeng in.

Evana nêzkirîyê (Allah) in.

Di cennetên Naîm de.

Pirên wan ji pêşîyan in. (Ji ummetên borî ne.)

Hinekên wan jî ji paşîyan in.

Li ser textên (bi zêr û zîvan) neqişkirî runiştî ne.

Li ser wan textan li pêşberî hev paldayî ne.

Li derdora wan (ji bo xizmetê) xortên nemir/ebedî digerin.

Bi qedeh û cer û kaseyên ku ji çavkanîya xwe hatine tijekirin.

(Ji ber wê vexwarinê) ne serê wan diêşe û ne jî (bi serxweş bûnê) aqlê wan diçe.

Fêkîyên ku hildibijêrin.

Goştê teyrên ku dilê wan dibijîyê.

Horîyên çavgir (çavxezal).

(Ewana) wekî durên veşartî ne.

Wek berdêla (amelên wan) ên salih.

Ew li wê derê peyveke pûç/bê feyde û gotineke gunehkarî nabihîzin.

Peyva ku wê (berhemberê hevdu) bibihîzin bitenê “Silav, Silav” e.

Qet/Tu car (ne wekî zen dikin e)! Qet tu guman tune ku kitêba Ebraran (ên pirzêde qencî dikin), di “Îlliyîn” de ye.

Ma tu yê ji ku bizanibî “Îlliyîn” çi ye?

Kitêbeke nivîsandî ye.

Ew ên (ji Allah re) nêzikkirî ne, ew çavdêrî/muşahede dikin.

Têkela wê (ji kanîya) Tesnîm e.

(Tesnîm,) kanîyek e ku yên nêzîkkirîyê (Allah) jê tên vexwarin.

(Herwiha) dema ku tu vala mayî, (bi îbadet û taatê) bibetile/biweste.

Û bitenê ji Rabbê xwe re rexbet bike/berê xwe bidê.

Qet/Tu car! Îtaetî wî neke. Secde bike û xwe nêz bike.