Emirkirina Qencîyê û Menkirina Ji Xerabîyê

Bila ji nava we ummetek (civatek) ku (însanan) gazî xêrê dikin û emrê marûfê û nehîya ji xerabîyê dikin hebe. Ew ên ku xelas bûne ew bixwe ne.

Hûn ûmmeta herî bixêrtir in ku ji bo însanan hatine derxistin. (Lewre) hûn marûfê/qencîyê emir dikin û ji xerabîyê nehiy dikin û îmân bi Allah tînin. Eger Ehlê Kitêb jî îmân bianîna helbet ev ê ji bo wan bixêrtir bibûna. Ligel ku di nav wan de mumîn hene jî pirên wan fasiq in.

(Hemû Ehlê Kitêb) ne wekhev in. Ji Ehlê Kitêb komek heye ku; di şevan de di qiyamê de ayetên Allah dixwînin û di secdê de ne.

Ewana îmân bi Allah û bi roja axîretê tînin û emrê marûfê dikin û ji xerabîyê nehiy dikin û di xêran de pêşbazîyê dikin. Ha ew in yên ji salihan.

“Ew in ku; didin pey wî Rasûl Nebîyê ummî ku hatina wî di Tewrat û Încîla li cem wan de nivîsandîye. Ew (pêxember) emrê qencîyê dike û ji xerabîyê jî men dike. Tiştên paqij helal û tiştên mirdar jî heram dike. Barên wan ên giran û qeyd û zincîrên wan radike. Ew ên bi wî îmân anîne û piştgirîya wî kirine û yên hurmet û rûmet dane wî û yên dane pey nûra (Qur'ana) ku jê re nazil bûye hene... Ha ew ên xelas bûne her ew bixe ne.”

Mêrên munafiq û jinên munafiq ji hevdû ne. Emrê xerabîyê dikin û ji qencîyê jî men dikin û destên xwe digirin (tamahîyê dikin). (Wan) Allah ji bîr kirin. Allah jî (bi bê alîkarî hiştine û bi tenê hiştina bi nefsa wan re) wan ji bîr kir. Bêguman kesên munafiq, fasiq bixwe ne.

Mêrên mumîn û jinên mumîne dostên hevdu ne. Emrê bi’l marûf/emrê qencîyê dikin û ji munkerê/ji xerabîyê jî men dikin. Nimêja xwe dikin û zekâtê didin û îtaetî Allah û Rasûlê wî dikin. Allah wê rahmetê li wan bike. Allah (yê xwedî îzzet û her tiştî mexlûb dike) Azîz û (xwedî hikum û hikmet) Hakîm e.

Ew kesên tobe kirine û îbadetê dikin û hemd dikin û ew ên (di rêya Allah de) seyahetê dikin û rukûvan in û secde dikin û ên emrê marûfê û nehya ji munkerê (emrê qencîyê dikin û ji neqencîyê men) dikin û ew ên hudûdullah/tixûbên Allah diparêzin... Mizgînê bide mumînan!

Ew ên (Allah alîkarîya wan kiriye) dema ku li ser rûyê erdê îqtîdar bikeve destê wan; nimêja xwe îqame (rasterast) dikin û zekâta xwe didin û marûfê (qencîyê) emir dikin û ji munkeratê jî men dikin. Aqûbeta her tiştî (qerara dawî ya der heqê wan de) aîdê Allah e.

“Kurê min! Tu nimêja xwe rasterast bike û emrê qencîyê bike û ji xerabîyê re bibe asteng û li ser tiştê u tê serê te sebir bike. Bêguman ev ên hane ji wan karanin ku jê re ezîm/wêre/cehd lazim e.”