Îsraf/Destbelavî û Kesên Mûsrîf

Heta dema berzewacê sêwîyan biceribînin. Eger hûn (li ser zewacê) gihiştîbûna wan/kemilîbûna wan bibînin êdî malên wan bidin wan. (Bi tirsa) wê mezin bibin (û malên xwe bistînin) bi lezgînî û bi îsrafê malên wan nexwin. Ew ên dewlemend e (bila ji malên wan nexwe û) bi îffet tevbigere. Ew ê xîzan jî bila li gorî urfê bixwe. Dema hûn (bibînin ku kemilîne û) malên wan bidin wan ji xwe re şahid bigirin. Ji hisab dîtine re Allah bes e.

Ew ê bexçeyên bi çardax û bêçardax û darxurme û çandinîyên ku mêweyên wan rengereng in û zeytûn û hinarên hin wekhev in û hin jî ji hev cuda ne xuliqandîye ew e. Dema ku fêkî didin ji fêkîyên wan bixwin. Dema çinandinê (xeritandinê) heqqê wan (zekât/sedeqe) bidin. Îsraf nekin. Lewre ew (Allah), ji musrîfan hez nake.

Gelî zaroyên Âdem! Her cara ku hûn diçin cihê sicûdê/mescîdê zînetên xwe li xwe bikin. (Libasên xwe yên xweşik li xwe bikin, îbadetên xwe wekî muşrîkan tazî pêk neynin.) Û bixwin û vexwin, îsrafê nekin. (Lewre) ew, ji musrîfan hez nake.

(Lewre) kesên ku vir de wir de direşînin/îsraf dikin, birayên şeytan in. Lê şeytan bixwe li dij Rabbê xwe pir nankor e.

Ew dema ku xerc dikin ne îsraf/destbelavî û ne jî timayî/qesîsî dikin.