Sedema Helaka Welatan

Bi vî awayî ji bo ku hîlekarî û tevdanê bikin me di her bajarî de mezinên wan kir mucrîmên/gunehkarên wê derê. Hal ev e ku kemînên wan, bitenê zerar dide wan bixwe. Ne di şiûra wê de ne jî.

Ji neslên/ji nifşên berî we -kêmanîya ku me wan xelas kirin ne tê de- bila hin kes hebûna da ku li ser rûyê erdê ji fesadê men bikirana? Ew ên zilimkar jî (şûna ku vê fesadê ji holê rabikin) li dûv jiyaneke xweş ku tê de rû girtibûn, ketin. Û ew jixwe mucrîmên gunehkar bûn.

Eger ehlê bajar mirovên muslîh/islahkar bin, Rabbê te wan (sirf) bi zilimkarî helak nake.

Dema em bixwazin warekî helak bikin, em li wan ên di kamranê de/di halxweşîyê de emrê (îtaeta bi Allah) dikin. (Lê ew îtaet nakin û) di wir de fesadîyê dikin. Êdî hukmê (ezabê) li ser wan heq dibe û em wê derê serûbinî hev dikin.

Me di pey Nûh de gelek nesil/nifş helak kirin! (Gelî mucrîmên Mekkeyê! Hûn ji wan ne bi rûmettir in.) Bi agahdarî û bi dîtina gunehên evdên xwe Rabbê te bes e.

Ew (ên mal û ewladên ku me dane wan ji bo xwe xêr dihesibînin jî) qelbê wan (ji îman û amelên salih) di xefletê de ye. (Ji xeynî şirkê) amelên wan (ên xerab) jî hene û ew van amelan dikin.

Dema ku em ji wan ên mutref/rûdayî yên har (bi ezab) digirin, (tu çi bibînî) di heman demê de qîrîn bi wan dikeve û qajeqajê dikin.

Me gelek civakên ku di nava xweşîyê de bitir bibûn helak kirin. Ha vaye xanîyên wan! Piştî wan -demekê pir kêm ne tê de- di wan de nehatîye rûniştin (ew der bûne wêran). Em bûne warisê wan deran.