Ehlê Ihsânê û Mûkafa Wan

Ew (mutteqî ne) ku; di tengezarîyê û di firehîyê de fîsebîlîllah înfaq dikin. Hêrsa xwe diqurtînin û qusûrê însanan efû dikin. Allah ji muhsînan/kesên ku evdîtîya xwe herî xweşik dikin hez dike.

Û ew (mutteqî ne) ku; dema xerabîyekî dikin an jî (bi gunehkarîyê) li nefsa xwe zilmê bikin, hema Allah tînin bîra xwe û daxwaza efûkirina gunehên xwe dikin. Ma ji Allah pê ve kî dikare gunehan efû bike? Û ew li ser amelên xwe (yên xerab) de bi zanebûn israr nakin.

Xelata wan li cem Rabbê wan mexfîret û cennetên ku di binî de çem diherikin û di wir de ebedî ne. Mikafata (yên ji bo rizaya Allah bi dest bixin dixebitin) xebatkaran çi qas xweş e.

Ji Allah re îbadetê bikin û qet tiştekî ji wî re nekin şirîk. Li dê û bav û eqrebayan û li sêwî û belengazan û li cîranên xwe yên nêz û dûr û li hevalên cem xwe û li rêwîyên di rê de mane û li ew ên li ber destê we ne (kole û carîye) re qencîyê bikin. Bêguman Allah ji wan kesên mezinayî û quretîyê dikin hez nake.

Ew ên teşwîqa sedeqeyê an qencîyê an jî lihevanîna di navbera însanan dikin ne tê de, di pirên pistepistên wan ên bi dizî de xêr tune. Kî jî vêya, (karê teşwîqa qencîyê) ji bo razîbûna Allah bike, em ê ecirekî mezin bidin wî.

Bêguman Allah edaletê û qencîyê û alîkarîya ji bo eqrebeyan emir dike. Ji fuhşîyatê û ji munkerê û ji zêdegavîyê (ji binpêkirina heqên mirovên din) men dike. Ji bo ku hûn bi bîr bînin û bifikirin şîretan li we dike.

(Gotibû:) “Tu bi wan tiştên ku Allah daye te, ji bo bi dest xistina warê axîretê bixebite û nesîbê xwe yê li dinyayê jî ji bîr neke. Çawa ku Allah lutûf li te kiriye tu jî qencîyê bike. Li ser rûyê erdê daxwaza fesadîyê neke. Lewre Allah hez mufsîdan nake.”

Di malên wan de pareke diyarkirî heye.

Ji bo (xîzan) ên xwazok û mehrûm.

Ew, Roja Dîn/Axîretê tesdîq dikin.

Ew ji ber ezabê Rabbê xwe di nava tirsê/xofê de ne.

Lewre ew ji ezabê Rabbê xwe ne emîn in.

Ew îffeta xwe diparêzin.

Lê jin û carîyeyên wan ne tê de. Ji ber (ligelbûna) bi wan re nayên lomandin.

Kî jî ji vê (ligelbûna hinên ji xeynî jin û carîyeyên xwe) wêdetir bigere êdî ew, yên ji hedê xwe borî ne.

Ew (divê sparî/emanet û ehdên xwe yên di navbera xwe û Rabbê xwe de be an jî divê yên di navbera xwe û mirovan de be) miqateyê sparîyên/emanetên xwe ne.

Ew şahidîyên xwe rasterast pêk tînin.

Ew nimêjên xwe (bi baldarîya wext û şert û rukn û xuşû û sunnetên wê) diparêzin.

Ha ev in ku di cennetan de tên ezimandin.

Tu yê ji ku derê bizanibî ka pala asê/aqebe çi ye?

Ew, azadkirina koleyan e.

An jî di roja birçîbûnê de têrkirin e.

Sêwîyekî nêz (eqrebe),

An jî miskînekî/feqîrekî hewcedar (destteng) ê li erdêmayî.

Paşê jî bibe ji wan ên ku îman anîne û qewîtîya sebr û merhametê li hevdu dikin.

Ha evana, Eshabu’l Meymene ne (ku defterên wan ên amelê ji milê rastê ve tên dayîn).