Kıyamet Alametleri

(Ye’cûc, Me’cûc) ne onu aşmaya ne de onda bir delik açmaya güç yetirebildiler.

Dedi ki: “Bu, Rabbimin rahmetidir. Rabbimin vaadi gelince onu yerle bir eder. Rabbimin vaadi haktır.”

Ye’cûc ve Me’cûc’un (seddi) açıldığında, her yerden akın ederler.

Hak olan vaad/kıyamet yaklaşmıştır. (O, vuku bulduğunda) kâfirlerin gözleri yuvalarından fırlayacak ve “Eyvahlar olsun bize! Muhakkak ki biz, bundan gaflet içerisindeydik. (Hayır, öyle değil!) Bilakis, biz zalimlerdik. (diyecekler)”

O söz/Kıyamet başlarına gelip (zamanı yaklaşınca) onlara yerden kendileriyle konuşan bir Dabbe (olağanüstü bir canlı) çıkarırız. Onlara, “İnsanlar bizim ayetlerimize yakinen inanmıyorlardı.” (der.)

Onlar, kıyametin ânsızın gelmesinden başka bir şey mi bekliyorlar? İşte, onun alametleri gelmiştir. (Kıyamet) başlarına geldiğinde nasıl öğüt alacaklar ki?

“Kıyamet ne zaman?” diye sorar.

Göz kamaştığı zaman,

Ay karardığı zaman,

Güneş ve Ay bir araya toplandığı zaman.

O gün insan, “Kaçış nereye?” der.