Ehlê Cennetê

Heçî ew ên îmân anîne û amelên salih kirine jî em tu nefsî bi barekî ji quweta wî zêdetir binbar nakin. Evana, ehlê cennetê ne û wê di wir de ebedî bimînin.

Me di singa wan de ji kînê/ji kerbê/ji xezebê her çi hebe bitevahî derxistîye/sitendîye. Di binê wan de çem diherikin. (Û wiha) dibêjin: “Hemd ji wî Allahê re be ku em gihandine vê. Eger Allah me negihîştandiba van (nîmetan) ji ber xwe ve gihîştina me (ya van nîmetan) ne mimkûn bû. Sond be Rasûlên Allah bi heq ji me re hatin.” Wê li wan wiha bê bangkirin: “Ji ber amelên we (yên salih) ew cenneta hûn jê re bûne waris, ev e.”

Ehlê cennetê, bang/gazî li cehennemîyan dikin: “Tiştê ku Rabbê me ji me re wead kiribû me heq/rast dît. Ma tiştê (ew ezaba) ku Rabbê we ji we re wead kiribû we jî rast dît?” (Ew) dibêjin: “Belê/Erê.” (Li ser vêya) bangvanek di navbera wan de wiha dike gazî: “Laneta Allah li ser zaliman be!”

Di navbera wan de perdeyek heye. Li A’rafê zilamên rawestî hene. Ew her kesî ji rûyên wan nas dikin. Ji wan ên ehlê (ku dê bikevin) cennetê re wiha dibêjin: “Silav li we!” Ev ên ku pir dilxwazê wê ne û hêvîdar in lê hêj neketine (cennetê).

Dema berê wan bi hêla ehlê cehennemê ve tê vegerandin (wiha) dibêjin: “Rabbê me! Me bi qewmê zalim re ligel hev negire!”

Ew ên li A’rafê gazî hinek zilamên ku ji sîmayên wan nas dikin re wiha deng dikin: “Ne komkirina (hêz û serweta) we û ne jî quretîya we (li hember ezaba Allah) qet tu feyde da we.”

Ew kesên ku we sond dixwar û digot: “Rahmeta Allah qet nagihîje wan?” ev in? Têkevin cennete! Ji we re tirs jî tune û hûn xemgîn jî nabin.”

Ew ên cehennemî bangî cennetîyan dikin û dibêjin: “Hinek av an jî ji rizqê ku Allah daye we tiştekî bidin me/bi alî me ve biherikînin.” (Cennetî jî wiha) dibêjin: “Bi rastî Allah her du jî ji kafiran re heram/qedexe kiriye.”

Jî muhsînan/qencîkaran (ew ên ku evdîtîya xwe herî xweşik teqdîm dikin) re El-Husna (cennet) û hê zêdetir (rûyetullah/dîtina Allah) heye. Ne rûreşî bi wan digire û ne jî zillet. (Rûyên wan ronahî ye.) Evana ehlê cennetê ne û wê di wir de ebedî bimînin.

Bêguman ew ên îmân anîne û amelên salih kirine û bi axbet (bi sitûxwarî û bi dilhedanî) girêdayîyê Rabbê xwe ne, ehlê cennetê ne û wê di wir de ebedî bimînin.

Mîsala wan her du firqeyan (ku qismek cennetî ne û qismek jî cehennemî ne) weke mîsala (ew koma) kor û ker û (ew koma) dibînin û dibihîzin e. (Ev her du kom) wek mîsal qet dibin weke hev? Hûn qet şîret nagirin?

Ew ên bextîyar jî; hetanî erd û esman li pîya bin/hebin wê bêdawî di cennetê de bin. Daxwaza Rabbê te ne tê de/mustesna. (Ev) xelateke bêdawî ye ku qutbûn jê re tune.

Bêguman kesên mutteqî, di cennetan de û li ser kanîyan e.

Ew in ku; dema melâîket bi xweşî canê wan distînin dibêjin: “Silav li ser we be! Ji ber kar û kirinên xwe bikevin cennetê.”

Bêguman Allah, wan ên îmân anîne û amelên salih kirine jî dixe cennetên di binî de çem diherikin. Li wir bi bazinên ji zêr û ji durr/ji lûlû dixemilin û libasên wan jî ji hevrîşim e.

Evdên Allah yên ku muxlas/dilpak/xwedî îxlâs in, ne tê de.

Ji bo wan rizqekî têzanîn heye.

Fêkîyan… Ew yên îkrambûyî ne.

Di cennetên Naîm (bihiştên nîmetan) de ne.

Li pêşberî hev, li ser textan (paldayî) ne.

Bi qedehên ku ji kanîyê hatine tijekirin li derdora wan tên gerandin.

(Di nava wan qedehan de) vexwarineke spî ku lezzetê dide vexwaran heye.

Di wê vexwarinê de ne serêşek (dikşînin) û ne jî serxweş dibin.

Li cem wan, hevjînên çavxezal hene ku rênîna wan tenê li ser mêrê wan in

Tu dibêjî qey ew durrên veşartî ne.

Berê xwe didin hev/li ser hev difitilin û berhemberê hev lêpirsînê dikin,

Ji nav wan peyvdarek wiha dibêje: “Birastî hevalekî min hebû.”

Digot: “Ma tu jî ji wan kesan î ku (jiyana axîretê) tesdîq dikin?”

“Ma dema em bimirin û bibin ax û hestî, em ê berdêla amelên xwe bistînin?”

“Hûn jî dixwazin bibînin (ka ew di çi rewşê de ye)?”

Lê nihêrt û wî di nîvê agir de dît.

Got: “Sond bi Allah be ku, hindik mabû te min jî bixistana (cihê ku tu tê de yî).”

Eger nîmetên Rabbê min (li ser min) nebûya, teqez ez jî dibûm ji wan amadekirî (yên cehennemê).”

“Nexwe em ê careke din nemirin, ne wisan?”

“Em ê careke tenê bimirin û em êdî nayên ezabdayînê jî ne wisan?”

Bêguman ev, (ha ev bixwe) qezencek û rizgarîyeke mezin e.

Ew ên wê bişixulin bila ji bo vê bixebitin.

(Aniha bibêjin:) Ezimandineke/mêvandarîyeke wiha bixêrtir e an jî dara zequmê?

Me ew, ji bo zilimkaran re kiriye fitne.

Ew ên ji Rabbê xwe ditirsin û xwe biparêzin wê zumre ber bi cennetê ve bên ajotin. Dema ku têne cem wê derî li wan vedibin û notirvanên wê (cennetê) ji wan re dibêjin: “Silav li ser we be, hûn pîrûpak hatin. Êdî wek mayîndarên ebedî têkevin wê derê.”

Dibêjin: “Hamd ji wî Allahê re ku ji weada xwe sadiq ma û em kirin warisê erzê (cennetê) da ku li wê derê em li gor daxwaza xwe tevbigerin. Xelata xebatkaran çi qas xweşik e.”

Bêguman ew ên dibêjin: “Rabbê me Allah e” û paşê li ser îstîqametê ne, di ser wan de melaîket dadikevin (û dibêjin): “Netirsin, xemgîn jî nebin û bi wê cenneta ku li we hatîye weadkirin re kêfxweş bibin.”

“Em di jiyana dinyayê de jî û li axîretê jî dostên we ne. Li wê derê dilê we her çi bixwaze ji we re ye û hûn li wê derê her çi daxwaz bikin jî yê we ye.”

“Wek ezimandineke/îkrameke ji (Allahê) Xafûr û Rahîm (bikevin wê derê).”

Ya îbadên min! Îro ji we re tirs tune û hûn xemgîn jî nabin.

Ew in ku; îman bi ayetên me anîne û teslîm bûne.

Hûn û hevjînên xwe wek (ji alî Allah ve) tên ezimandin bikevin cennetê.

Li ber wan tebeq û qedehên zêrîn tên gerandin. Li wê derê hemû tiştên ku dilên wan dixwaze û çavên wan pê xweş dibe, heye. Hûn ê di wir de bêdawî bimînin.

Ew cenneta di berdêla amelên we ku hûn jê re bûne waris, ev e.

Li wê derê, ji bo we gelek fêkîyên ku hûn ê ji wan bixwin hene.

Bi rastî ew ên mutteqî, di meqamên ewledar de ne.

Di nava cennetan de û li ser kanîyan.

Ji libasên hevrîşim ên tenik û sitûr li xwe dikin û bi berhemberî rûdinin.

Ha wisan… Me wan bi horîyên çavgir (çavxezal) re zewicandin.

Li wir, di nava ewlehîyê de ji her cureyên fêkîyan dixwazin.

Li wir, ji mirina pêşîn pê ve ew mirineke din tam nakin. Û (Allah,) wan ji ezabê cehennemê parastîye.

Wek lutf û îhsaneke ji Rabbê te… Ha ev, rizgarîya/qezenca herî mezin bixwe ye.

Bêguman, ew ên piştî ku gotine: “Rabbê me Allah e” û li ser îstîqametê sebat kirine, ji wan re tirs tune û ew xemgîn jî nabin.

Ew, ehlê cennetê ne û wek berdêla amelên xwe wê di wir de ebedî dimînin.

Ji bo dê û bavên wan me şîret li însan kir (da ku bi qencî bi wan re muamele bikin). Dêya wî ew bi gelek zehmetîyan hilgirt û ew bi meşeqet welidand. Hilgirtina wî (ya hemîletîyê de) û veqetana wî (ya ji şîr) sî meh/heyv e. Axir dema ku gihîya û bû çil salî got: “Rabbê min! Îlhamê bide/min muwefeq bike ku ez ji wan nîmetên te daye min û dê û bavê min re şikur bikim. Zurîyeta min jî ji bo min isleh bike. Bêşik min ji te re tobe kir û ez ji muslîman im/ji evdên ku şirkê terk kirine û berê xwe bi tewhîdê dane Allah (yek ji wan) im.”

Ha evana kesên wisan in ku, em amelên wan ên xweşik qebûl dikin û gunehên wan dibexşînin û ew di nava ehlê cennetê de ne. (Ev,) ehda/soza rastîyê ya ku ji wan re hatibû weadkirin e.

Bi rastî ew ên Ebrar (pirzêde qencî dikin,) ji qedehekî (bêhnxweş û hênikker) ku têkelê wê kafûr e vedixwin.

Çavkanîyeke wisan e ku evdên Allah jê vedixwin û (bi devera dixwazin ve) bi xurexur diherikînin.

Nezrên xwe bicih tînin û ji rojeke ku xerabîya/şerra wê belavbûyîye ditirsin.

Digel ku jê hez dikin/dilê wan diçê jî xwarin bi kesê miskîn/feqîrê hewcedar û bi sêwî û bi dîl/êsîr didin xwarin.

“Em bitenê ji bo razîbûna Allah bi we didin xwarin. Em ji we ne xelatek û ne jî spasîyek dixwazin.”

“Lewre em (ji ber wê) roja mirûzdayî û dirêj û dijwar ji Rabbê xwe ditirsin.”

Allah, (bi saya îtaeta wan a li dinyayê) wan ji şerra vê rojê parastîye û rûgeşî û şahî daye wan.

Di muqabilê sebra wan de bi cennet û hevrîşimê tên xelatkirin.

Li wê derê li ser textan paldayî ne. Li wir ne (germa) tavê û ne jî (sermaya) zemherîyê/çileyê reş dibînin.

Sî (yên daran ji wan re) nêzkirî ye û (fêkîyên wan) ên quraftinê jî bi dahelînandinekî dahelandî ne (ku gihîştina wan hêsankirî ye).

Li derdora wan firaqên zîvî û qedehên belûr tên gerandin.

Firaqên belûr ên ji zîvê, di pîvana (li gorî dilên wan) de ye.

Ji wan re li wê derê ji vexwarineke ku têkelê wê zencefil e tê vexwartin.

Ji kanîyeke (wisan) ku, li wir bi navê selsebil tê navandin.

Li der dora wan ciwanên nemir/ebedî digerin. Dema tu wan dibînî tu zen dikî ku ew durên belavbûyî ne.

Tu (çi çax û bi ku ve) binêrî, tu yê nîmetan û seltenatekî/serwerîyekî mezin bibînî.

Li ser wan ji hevrîşmê tenik û stûr cilên kesk hene. Bi bazinên zîvî xemilandî ne. Rabbê wan şerabeke têrpaqij bi wan dide vexwarin.

Ev, xelateke ji bo we (amadekirî) ye. Û xebata we (ya li dinyayê) jî hatîye şekirandin (berdêla wê qat bi qat hatîye zêdekirin).

Ew roj (hinek) rû ronî ne/rûgeş in.

(Rûyên wan) bi ken û bi kêf in.