Kıyamet Günü’ne yemin ederim.

Kendini çokça kınayan nefse de yemin ederim.

Yoksa insan, onun kemiklerini toplayıp bir araya getiremeyeceğimizi mi sanıyor?

Evet! Biz onun parmak uçlarını dahi düzenlemeye kâdiriz.

(Hayır, öyle değil!) İşin aslı insan, (önündeki günlerinde günaha dalıp, tevbeyi erteleyerek) fücur işlemek ister.

“Kıyamet ne zaman?” diye sorar.

Göz kamaştığı zaman,

Ay karardığı zaman,

Güneş ve Ay bir araya toplandığı zaman.

O gün insan, “Kaçış nereye?” der.

Asla! (Kaçıp) sığınacak hiçbir yer yok.

O gün varılıp karar kılınacak yer Rabbinin huzurudur.

O gün insana yapıp takdim ettikleri ve erteleyip (yapmadıkları) haber verilir.

(Hayır!) Bilakis insan, kendi nefsi üzerine basiret sahibidir. (Kendisini en iyi tanıyandır.)

Mazeretlerini sayıp dökse bile.

Onu (anlama ve ezberlemeyi) çabuklaştırmak için, dilini onunla hareket ettirme.

Şüphesiz ki onu (kalbinde) toplamak ve okutmak bizim işimizdir.

Onu okuduğumuzda sen okunmasını takip et.

Sonra kuşkusuz, onu açıklamak da bizim işimizdir.

Asla! Bilakis siz, acil olan (dünya hayatını) seviyorsunuz.

Ahireti bırakıyorsunuz.

O gün (bazı) yüzler parıl parıldır.

Rabbine bakmaktadır.

(Bazı) yüzler de asıktır.

Belini kıracak (azabın) kendisine yapılacağını bilir.

Asla! (Bırakın artık küfrü ve inadı!) Can köprücük kemiğine gelip dayandığında,

“Var mı (ölüm hastalığını) tedavi edecek?” denildiğinde,

Onun (kesin) bir ayrılık olduğunu bilir.

Ayaklar (korkudan) birbirine dolandığında,

O gün (insanlar) Rabbine sevk edilecekler.

Doğrulamadı, namaz da kılmadı.

Fakat yalanlayıp sırt çevirdi.

Sonra böbürlenerek ailesinin yanına gitti.

Senin hak ettiğin kötülüktür.

Sen ondan da beterini hak ediyorsun.

Yoksa insan (emredilmeden, nehyedilmeden, bir şeriata tabi tutulmadan) başıboş bırakılacağını mı sandı?

O, akıtılan meniden bir damla değil miydi?

Sonra kan pıhtısı (embriyo) oldu da (Allah) onu yaratıp düzenledi.

Ondan erkek ve dişi olan iki sınıf yarattı.

(Tüm bunları yapanın) ölüleri diriltmeye gücü yetmez mi?