Hikmeta Şandina Pêxemberan (ass)

Me ji nav we Rasûlek şand. Ew, ji we re ayetên me dixwîne û we paqij dike û Kitêb û hîkmet û tiştên hûn pê nizanin hînî we dike.

Sond be Allah lutfeke mezin li mumînan kiriye ku ji wan re ji nav wan pêxemberek şandîye û ew ji wan re ayetên Allah dixwîne û wan (ji şirk û neqencîyê) paqij dike û wan hînî Kitêb û hikmetê dike. Bêguman dema berê de (berî ku pêxember hatibû) di nava rêşaşîyeke eşkere de bûn.

Meqseda me ya şandina Rasûl, enceq ji bo ku bi destûra Allah jê re îtaet bê kirin e. Eger dema ku (bi gunehê) li nefsa xwe zilim kiribûn, bihatana cem te û mexfîret bixwestana û Rasûl jî ji bo wan (ji Allah) bexişandinê daxwaz bikira, bêguman wê bidîtana ku Allah, (yê ku evdên xwe mûweffeqê tobeyê dike û tobeyan pirzêde qebûl dike) Tewwab û (li ser evdên xwe pir bi merhamet) Rahîm e.

Çi qencîya ku bigihîje te ew ji cem Allah e. Lê her xerabîyeke tê serê te, ji te bixwe ye. Me tu, bi pêxemberî ji însanan re şand. Ji şahidîyê re Allah bes e (ku tu pêxemberê heq î).

Kî îtaetî Rasûl bike, qet bêguman wî îtaetî Allah kiriye. Kî jî jê rû vegerîne me tu ji wan re bi parêzkarî neşandîye!

Ji bo tu di navbera însanan de wekî ku Allah nîşanî te daye hikum bikî me Kitêb ji te re nazil kiriye. Ji xayînan re ne be alîgir/parêzvan.

Me hin pêxemberên din ku me behsa wan ji te re kiribû û hin pêxemberên me behsa wan ji te re nekiribû re jî (wehîy kir). Allah bi Mûsa re jî (bi awayekî qethî) peyivî/axivî.

Me bi hişyarkerî û mizgînvanî Rasûlan şand. Heta ku bila di piştî hatina wan pêxemberan de li hemberî Allah (ku bibêjin “Me seh nekiribû” an jî “Em nizanin” wek hincet) tu delîlekî wan nemîne. Allah (yê xwedî îzzet û her tiştî mexlûb dike) Azîz û (xwedî hikum û hikmet) Hakîm e.

Gelî Ehlê Kitêb! Pêxemberê me ji we re hatîye ku; gelek tişt (hukim) ên ku hûn ji Kitêbê vedişêrin ji we re beyan dike û ji beşeke pirzêde jî dibore/li ser wan nasekine. Bêguman ji we re ji Allah nûrek û Kitêbeke mûbîn (eşkere) hatîye.

Gelî Ehlê Kitêb! Dema di navberekê de şandina pêxemberan ji hev qût bibû (û rawest/fasila kete navbera wan de) ji bo ku hûn nebêjin: “Ji me re mizgînvan û hişyarker nehatîye,” Rasûlê me yê raveker hat. Bêguman ji we re mizgînvan jî û hişyarker jî hatîye. Allah li ser her tiştî qadir e.

Îtaetî Allah bikin û îtaetî Rasûl (ê wî) bikin û xwe (ji dijberîyê) biparêzin. Eger hûn rû vegerînin, bizanibin ku li ser pêxemberê me enceq teblîxeke vikîvekirî heye.

Ji teblîxkirinê pê ve li ser pêxember tiştek tune. Allah bi tiştên hûn eşkere dikin jî û yên hûn vedişêrin jî dizane.

Bibêje: “Ma şahidîya kî herî mezin e?” Bibêje: “Di navbera min û we de Allah şahid e. Ev Qur'ana ji min re hatîye wehîykirin ku ez we û kesên deng bigihîje wan, pê hişyar bikim. Nexwe hûn şahidî dikin ku ji xeynî Allah hin îlâhên din hene?” Bibêje: "Ez tu carî şahidî li vêya nakim.” Bibêje: “Bêguman ew yek îlâhekî bi tenê ye. Ez ji tiştên ku hûn jê re dikin şirîk, berî me.”

Em pêxemberên xwe bi tenê, wek mizgînvan û hişyarker dişînin. Kî îmân bîne û isleh bike, ji wan re tirs tune û ew xemgîn jî nabin.

Dema ku gotin: “Allah ji tu beşerî re qet tiştekî nazil nekiriye” ewana qedrê Allah bi heqî teqdîr nekirin/rêzdarîya wî negirtin. Bibêje: “(Nexwe ka bibêjin!) Ma ew Kitêb a Mûsa anîye ku ji însanan re nûr û ronahî ye û hûn wê parçe parçe li ser kaxizan dinivîsin û qismekî eşkere dikin û pirên wî jî vedişêrin û (bi wê Kitêbê) tiştên ku we û bavûkalên we pê nizanibûn hîn bûn, kî ji we re nazil kiriye?” (Eger cewab bidin te pir baş e! Lê eger sikût bikin ji wan re) bibêje: “Allah e!” Paşê tu dev ji wan berde, bila di batilên xwe de bileyzin û bigevizin.

(Nûh jî) gotibû: “Gelî qewmê min! Di min de qet tu şaşîtî/xerifîtî tune. Lê ez qasidek im ji hêla/alîyê Rabbê aleman ve (ji hêla/ji alîyê Allah ve hatime şandin).”

“Ez wehîya/rîsaleta Rabbê xwe radigihînim û şîretê li we dikim. Û tiştên ku hûn pê nizanin ez bi wê ya (bi wehîya ku ji min re) ji Allah tê, dizanim.”

Ma hûn heyirîne ku ji bo hûn bitirsin û xwe biparêzin û merhamet li we bê kirin, ji nava we zilamek bi zikrekî/bi bîrxistinekî ku we pê hişyar dike, hatîye?

(Hûd) gotibû: “Gelî qewmê min! Di min de kêmaqilî tune. Lê bi rastî ez qasidek im ku ji (hêla/alîyê) Rabbê aleman ve (hatime şandin).”

“Ez wehîya/rîsaleta Rabbê xwe radigihînim û ez ji bo we şîretkarekî ewledar im.”

“Ma hûn heyirîne ku ji bo hûn bitirsin û xwe biparêzin ji nava we zilamek bi zikrekî/bi bîrxistinekî ku we pê hişyar dike, hatîye? Bi bîr bînin! Piştî qewmê Nûh, (Allah) di şûna wan de (li ser rûyê erdê) hûn kirin xelîfe û di xuliqandinê de firehî (qam û qilafet û hêz) dabû we. Nexwe nîmetê Rabbê xwe bi bîr bînin da ku hûn bigihîjin rizgarîyê/xelasîyê.”

(Salih) ji wan rû vegerand û (wiha) got: “Gelî qewmê min! Min rîsaleta/hinarîya Rabbê xwe ragihande we û şîret li we kir. Lê belê hûn hez şîretkaran nakin.”

Bibêje: “Ji daxwaza Allah pê ve ez ji xwe re jî ne hêza feyde û zerarê me. Eger min bi xeybê zanîbûya, min ê ji xwe re pir xêr bikira û ji ya bizerar jî min ê xwe bida paş. Ez ji bo qewmekî bawermend bi tenê hişyarker û mizgînvan im.”

Her çiqas muşrîk nexwazin jî ji bo ku dînê xwe di ser hemû dînan re hâkim bike, yê ku Rasûlê xwe bi hîdayetê û bi dînê heq şandîye ew e.

(Çi balkêş!) Qey ji mirovan re ecêb hatîye? Ji ber ku me zilamekî ji nava wan re wehîy kiriye û qotîye: “Însanan hişyar bike û mizgînê bide mumînan ku bi rastî ji wan re li bal Rabbê wan meqamên mezin hene.” Kafiran gotin: “Bêguman ev sêhrbazekî eşkere ye.”

(Ev ayetên ji hêla/ji alîyê Allah ve muhkemkirî û bi teferûet beyankirî ne, sebebê wê ev e ku) hûn ji Allah pê ve îbadetê tiştekî din nekin. Bêguman ez ji terefê wî (Allah) ve ji bo we bi hişyarkerî û mizgînvanî hatime şandin.

Ji ber ku gotine: “De bila xezîneyek jê re bihata daxistin an jî melâîket pê re bihatana” ma qey wê singa te teng bibe û tu yê dev (ji vegotina) qismek ji wan tiştên ku ji te re wehîy bûne berdî? Tu, enceq hişyarkerek î. Allah, wekîlê li ser her tiştî ye.

Sond be, me ji qewmê wî re Nûh şand. (Gotibû:) “Bêguman ez ji bo we hişyarkerekî eşkere me.”

Gotibû: “Gelî qewmê min! Hûn çi difikirin? (Ka bibêjin!) Eger ez ji cem Rabbê xwe li ser delîlekî bim û wî jî ji bal xwe ve min bi rizqekî xweşik xelat kiribe? Naxwazim tiştên ku min ji we re qedexe kiriye (ez bikim û) muxalefeta we bikim. Meqseda min bitene ew e ku bi qasî quweta xwe islah bikim. Muweffeqîyeta min (bi alîkarîya) Allah e. Min tewekkulê wî kiriye û ber bi wî de vedigerim.”

Ew ên kafir dibêjin: “Ma ne hewce bû ku ji Rabbê wî ayetek/mucîzeyek jê re bihata daxistin?” Bêşik tu enceq hişyarkerek î, yê ku rênîşanderê her qewmî (ew Allah e ku Hadî ye).

Her wiha me tu ji ummetekî re (bi rîsalet) şandî ku berî wan gelek ummet borîne û ji bo ku me tiştê ji te re wehîy kiriye tu ji wan re bixwînî. Lê ew Rahmân înkar dikin. Bibêje: “Ew Rabbê min e. Ji wî pê ve (yê ku îbadetê heq dike) qet tu îlâh tune. Min bi tenê tewekkulê wî kiriye û toba min/vegera min jî jê re ye.”

Eger em qismekî weada (ezaba) xwe nîşanî te bidin an jî (qet nîşan nedin û) te bimirînin jî (ferq nake), wezîfa te bi tenê teblîxkirin e. Hisab dîtin li ser me/karê me ye.

Sond be, me Mûsa bi ayetên xwe ya: “Qewmê xwe ji tarîtîyê ber bi ronahîyê ve derxîne û rojên Allah bîne bîra wan.” şand. Bêguman di vêya de ji bo ew ên pir sebirvan û pirzêde şikurdar in re ayetên (bi îbret) hene.

Tu, însanan ji wê roja ku ezab bi ser wan de bê hişyar bike! Wê rojê ew ên zilimkar wiha dibêjin: “Rabbê me! Heta demekê muhletê bide me ku em îcabetî daweta te bikin û bidin pey pêxemberan. (Ji wan re wiha bersiv tê dayîn:) “Ma hûn nebûn ku we berê de sond dixwar û digot qet tu zewal ji me re tune” (Çi bû?).

Bibêje: “Bêşik ez, (belê) ez her hişyarkerekî vikîvekirî me.”

Ji evdên xwe kî bixwaze bi rûh/bi wehîy melâîketan jê re dadixîne û wiha emir dike ku (wan kafiran wisan) hişyar bikin: “Ji min pê ve (yê ku îbadetê heq dike) îlâh tune, (herwisa) ji min bitirsin û xwe biparêzin.”

Ew ên şirîk çêdikirin gotin: “Eger Allah daxwaz bikira me û kalanên xwe ji wî pê ve ji tiştekî din re îbadet nedikir û me ji xeynî emrê wî tiştek heram nedikir.” Ew ên berî wan jî wiha kiribûn. Wezîfa pêxemberan, qey ji teblîxa eşkere pê ve tiştekî din e?

Me berîya te ji zilaman pê ve wehîy nedabû kesekî din û (wek pêxember) neşandibû. Eger hûn nizanin ji ehlê zikrê (ku xwedî agahîya wehîyê ne) bipirsin.

(Me pêxemberan) bi delîlên eşkere û bi Kitêb (şand). Ji te re jî zikir/Qur'an nazil kir ku, tiştên ji wan re hatîye daxistin tu beyan bikî. Hêvî heye ku bifikirin.

Me ev Kitêb ji te re nazil kir, da ku tiştê tê de ketine îxtîlafê tu ji wan re beyan bikî û ji komeke ku îman anîne re jî bibe hîdayet û rahmet.

Eger ew rû vegerînin êdî tiştê li te dikeve tenê teblîxeke eşkere ye.

Tiştê ku me ji şandina ayetan/mucîzeyan paş ve dihêle tenê ev e ku, ew ên berê ew (ayet/mucîze) înkar kiribûn. Me wek (mucîzeyek) eşkere deveyeke mê da qewmê Semûd, (lê wan) zilim lê kirin. Em ayetan/mucîzeyan bitenê ji bo tirsandinê/xofandinê dişînin.

Me ew (Qur'an) bi heqî daxist, ew jî wek heq nazil bû. Me tu jî tenê bi mizgînî û hişyarkerî şandîye.

Em pêxemberan (ne ku ji bo îcabetî daxwazên wan bikin,) bitenê wek mizgînvan û hişyarker dişînin. Lê ew ên kafir (li dij heqê) bi batil têdikoşin û dixwazin heq tune bikin/pîyê wî bişemitînin. Ew henekên xwe bi ayetên min û tiştên ku pê hatibûn hişyarkirin dikin.

Ji bo ku tu mizgînê bidî Mutteqîyan û qewmekî rikdar hişyar bikî me ev (Qur'an) bi zimanê te hêsan kir.

Me tu ji hemû aleman re bitenê wek rahmet şandîye.

Bibêje: “Gelî însanan! Bi rastî ez ji we re tenê hişyarkarek im.”

Di rêya Allah de bi heqî/bi awayê lêhatî cîhad bikin. Wî hûn hilbijartîye. Di dîn de tengasîyek/zorahîyek li we bar nekirîye. (Bidin pey) milletê ceddê/bavûkalê xwe Îbrahîm! Wî (Allah) hem di berê de û hem di vê de we bi navê muslîm (ew evdên ku şirkê terk kirine û bi tewhîdê berê xwe dane Allah) navandîye ku, pêxember li ser we û hûn jî li ser însanan şahidî bikin. Nimêja xwe îqame/rasterast bikin û zekâtê bidin û xwe bi Allah ve bigirin. Ew, mewlayê we ye. Çi mewlayekî rind û çi dostekî xweşik!

Bibêje: “Îtaeta Allah bikin! Îtaeta pêxember bikin! Eger hûn rû vegerînin berpirsîyarîya/mesûlîyeta wî (teblîxkirin) li ser wî ye û pêkanîna berpirsîyarîya we jî (îtaet) li ser we ye. (Herkes ji xwe bixwe mesûl e.) Eger hûn îtaeta wî bikin, hûn ê bigihîjin hîdayetê. Wezîfeya pêxember ji teblîxeke eşkere pê ve ne tiştekî din e.

Me tu wek mizgînvan û hişyarker şandîye.

Qewmê Nûh jî pêxemberên şandî înkar kirin.

Wê demê birayê wan Nûh ji wan re got: “Hûn (ji Allah) natirsin û xwe naparêzin.”

“Bêguman ez ji bo we pêxemberekî ewledar/emîn im.”

“Ez bitenê hişyarkerekî vikîvekirî me.”

(Qewmê) Ad, pêxemberên şandî înkar kirin.

Wê demê birayê wan Hûd ji wan re got: “Hûn (ji Allah) natirsin û xwe naparêzin?”

“Bêguman ez ji bo we pêxemberekî ewledar/emîn im.”

(Qewmê) Semûd jî pêxemberên şandî înkar kirin.

Wê demê birayê wan Salih ji wan re got: “Hûn (ji Allah) natirsin û xwe naparêzin?”

“Bêguman ez ji bo we pêxemberekî ewledar/emîn im.”

Qewmê Lût, pêxemberên şandî înkar kirin.

Wê demê birayê wan Lût ji wan re got: “Hûn (ji Allah) natirsin û xwe naparêzin.”

“Bêguman ez ji bo we pêxemberekî ewledar/emîn im.”

Ruhu’l Emîn (Cibrîl) ew nazil kiriye.

Ji bo ku tu bibî ji hişyarkeran li ser qelbê te (wehîy kir).

Bi Erebîyeke fesîh/apaşkere.

(Bibêje:) “Emir li min hatîye kirin ku ez enceq ji Rabbê vî bajarî (Mekke) re ku wî ev der rûmetdar/pîroz kiriye îbadetê bikim. Û bi vê jî hatime emirkirin ku ez bibim ji evdên muslîm/ew ên şirkê terk kirine û berê xwe bi tewhîdê dane Allah.”

“Û bi xwendina Qur'anê (hatime emirkirin). Kî bigihîje hîdayetê, ew ji bo xwe gihîştîye hîdayetê. Kî jî xerifîbe (tu wiha) bibêje: ‘Ez bitenê hişyarkerek im.’ ”

Dema ku me gazî (Mûsa) kir jî tu ne li cem Tûr bûyî. Lê bi rahmeteke Rabbê te (em van ji te re wehîy dikin ku) qewmê berî te ku qet hişyarker ji wan re nehatine tu wan hişyar bikî. Hêvî heye ku şîret bigirin.

Çaxê ji cem me ji wan (ehlê Mekkeyê) re heqî (ya me şandî) hat, gotin: “De bila (mucîze) ya ji Mûsa re hatibû, ji wî re jî bihatiba dayîn?” Ma ne ew bûn ku berê de ya ji Mûsa re hatibû dayîn jî înkar kiribûn? Gotibûn: “Du sêhrên ku piştevanê hevdû ne!” û gotin: “Bêşik, em hemûyan înkar dikin.”

“Eger hûn biderewînin, bêguman qewmên berîya we jî derewandin. Wezîfa pêxember, enceq teblîxeke vikîvekirî ye.”

Gotin: “Ma ne hewce bû ku ji Rabbê wî ayetek/mucîzeyek jê re bihatibana?” Bibêje: “Ayet, enceq li îndallah/li cem Allah in. Û ez bitenê hişyarkerekî eşkere me.”

Nexwe ew dibêjin: “Wî, ew ji ber xwe ve lihev anîye?” (Nexêr, ne wisan e!) Berevajî, ew (Qur'an), rastîyeke ji Rabbê te ye, ji bona tu qewmên ku berîya te hişyarker ji wan re nehatine înzar/hişyar bikî. Hêvî heye ku bigihîjin hîdayetê.

Ey Nebî! Me tu wek şahid û mizgînvan û hişyarker şandîye.

Û bi destûra (Allah), (ji însanan re) bi dawetvanîya Allah û wek qendîleke ku nûr dibarîne (me tu şandî).

Mizgînê bide mumînan ku ji wan re ji Allah ve lutf û îhsaneke mezin heye.

Me tu ji hemû însanan re wek mizgînvan û hişyarker şandîye. Lê belê pirên însanan nizanin.”

Bibêje: “Ez li we şîretekî tenê dikim: “Ji bo Allah (li ser navê dîtina heqîyê) dudo bi dudo û yek bi yek bilebitin û paşê bifikirin. (Hûn ê bibînin ku) di wî hevalê we (yê pêxember de) qet tu dînîtî tune. Ew, di berîya ezabekî dijwar de ji hişyarkerekî (ku we hişyar dike) pê ve ne kesekî din e.”

Tu bitenê hişyarkerek î.

Me te bi mizgînvanî û bi hişyarkerî bi heq şand. Ji her ummetê re muheqeq hişyarkerek hatîye û borîye.

Bêşik tu, ji pêxemberên hatine şandin/mursel î.

(Bêguman tu,) li ser rêya rast î.

(Ew Qur'an,) ji alîyê (Allahê) ku (xwedî îzzet û her tiştî mexlûb dike) Azîz û (li ser abdên xwe pir bi merhamet) Rahîm e hatîye daxistin.

Ji bo tu qewmekî ku bavên wan nehatîye hişyarkirin û di nava xefletê de ne hişyar bikî (hatî şandin).

Tu wan hişyar bikî jî hişyar nekî jî yek e. Îman naynin.

Tu enceq bikaribî ew ên didin pey zikrê/Qur'anê û (digel ku nedîtine an jî di cihên ku tu kes wan nabîne de) ji Rahmân ditirsin hişyar bikî. Mizgîna mexfîretê û mikafatekî mezin bide wan.

“Wezîfeya me bitenê teblîxeke vikîvekirî ye.”

Heta ku (Qur'an) wan ên zindî hişyar bike û li ser kafiran soz/huccet (a Allah) heq bibe.

Bibêje: “Ez bitenê hişyarkerek im. Ji wî Allahê (di zat û fiêl û sifetên xwe de) Wahîd û (yê ku ji her tiştî re serî daye tewandin û xistîye bin hukmê xwe) Qahhar pê ve qet tu îlâh tune.”

Rabbê erd û esmanan û yên di navbera wan de ye. Ew, (yê xwedî îzzet û her tiştî mexlûb dike) Azîz û (yê ku gunehan pirzêde mexfîret dike û disitirîne û ji aqubeta gunehan evdên xwe diparêze) Xaffar e.

Bibêje: “Ew, xeberekî mezin e.”

“Hûn jê rû vedigerînin.”

“Dema ku ew di navbera xwe de nîqaş dikin, der heqê Mele-î A’lâ/Cîvata Bilind de agahîya min tune.”

“Ji min re tê wehîykirin ku ez bitenê hişyarkerek im.”

(Allah) ew e ku dereceyan bilind dike û xedîyê erşê ye. Ji bo hişyarkirina (însanan ya) roja gihîştinê ji kîjan evdê xwe re bixwaze, rûhê (wehîyê) bi emrê xwe dişîne ser (qelbê) wî.

Tu wan bi Yewmu’l Azife/bi roja ku nêzîk dibe hişyar bike. Wê demê dil tên ber devan û (ji tirs û fikarê) dadiqurtînin. Ji bo zaliman ne dostekî nêz û ne jî şefaetvanekî ku şefaeta wî tê pêkanîn heye.

Ew ên dev ji Allah berdane û ji xwe re dostên din girtine (hene!) Allah li ser wan çavnêr e. Tu li ser wan ne wekîl î.

Herwiha ji bo ku tu Ummu’l Qurâ/Dêya Bajaran (Mekke) û hawîrdorê wê hişyar bikî û (însanan) bi wê Roja Civînê hişyar bikî me ji te re Qur'aneke Erebî wehîy kir. (Roja Qiyametê) komek li cennetê ye û komek jî di nav agirê ku alavên bi erjeng/bi dehşet direşîne de ne.

Eger rû vegerînin, me tu li ser wan nekiriye çavdêr (ku amelên wan qeyd bikî). Wezîfeya te bitenê teblîx e. Bêguman em, dema ku ji alî xwe ve rahmetekê bi însan ditamînin ji ber vê yekê kêfxweş dibe û rû digire. Lê dema ji ber (amelên keda) destê wî xerabîyek tê serê wî, bi rastî însan dibe ji nankoran.

Bi vî awayî me ji emrê xwe rûhek/Qur'an li te wehîy kir. Te nizanîbû Kitêb û îman çî ye. Lê, me ew kir nûrek ku bi wê em ji evdên xwe ji kî re bixwazin wî digihînin hîdayetê. Bêguman tu, digihînî ser rêya rasterast.

Dema ku Îsa bi delîlên apaşkera hat, wiha got: “Muheqeq min ji we re hikmet anîye û ez ji bo ravekirina hin mijarên ku hûn li ser îxtîlafê dikin hatime. Ji Allah bitirsin û xwe biparêzin û îtaetî min bikin.”

Bibêje: “Ez ne ewilê/pêşîvanên pêxemberan im. Û ez nizanim wê çi ji min ji û ji we bê kirin. Ez bitenê didim pey wehîya ku ji min re hatîye. Ez enceq hişyarkerekî vikîvekirî me.”

Got: “Agahî (ya li ser dema hatina ezabê) li îndallah/li cem Allah e. Ez ew (heqîqet) ên ku pê hatime şandin ji we re radigihînim/teblîx dikim. Lê belê ez we, wek qewmekî ku xwe li cahiltîyê datînin, dibînim.”

Bêguman me tu wek şahid û mizgînder û hişyarker şand.

Ji bo ku îman bi Allah û bi pêxemberê wî bînin û piştgirîya wî bikin û rêzdarî/hurmet nîşanî wî bidin û hûn sibeh û êvar (Allah) tesbîh bikin.

Ji bo ku li ser hemû dînan serdest bigire, yê ku pêxemberê xwe bi hîdayet û bi dînê heq şandîye ew e. Wek şahid Allah bes e.

Em bi gotinên wan (ya li dinyayê) pir baş dizanin. Tu li ser wan ne zordar î. Tu wan kesên ku ji waîdê/tehdîdê min ditirsin re bi vê Quranê şîret bike.

Herwiha (ji her qeydên wekî pût û hezkirina dinyayê û malbat û zordestîya gel ku we ji Allah dûr dike xelas bibin û) bi bal Allah ve birevin. Qet tu guman tune ku ez, hişyarkerekî vikîvekirî û ji terefê wî ve (hatime şandî) me.

Ligel Allah ji xwe re îlâhekî din negirin. Qet tu guman tune ku ez, hişyarkerekî vikîvekirî û ji terefê wî ve (hatime şandî) me.

Herwiha tu bi bîr bîne/şîret bike. Bi nimeta Rabbê xwe tu ne kâhin û ne jî dîn î.

Çi dibe ji we; digel ku pêxember hûn gazî bawerîya bi Rabbê we ve dike lê hûn îman bi Allah naynin? Jixwe (li ser îman anîna we) peymaneke asê ji we stendibû. Eger hûn mûmîn bin (pêwistîya vê vexwendinê û ehda xwe pêk bînin).

Sond be di wan de, ji bo wan ên ku ji we hêvîya Allah û roja axîretê dikin re nimûnetîyeke xweşik heye. Kî jî rû vegerîne bêguman Allah, (ew ê her tişt muhtacê wî ye lê ew ne hewcedarê tu kesî) Xenîy û (yê ku herî zêde ji hemd û pesinandinê re layiq) Hamîd bixwe ye.

Ew ê ku ji nav ummîyan Rasûlekî ji wan re şand û (ew pêxember) ji wan re ayetên (Allah) dixwîne û wan paqij dike û Kitêb û hikmet hînî wan dike, ew e. Ew, berîya vê di rêşaşîyeke vikîvekirî de bûn.

Û ji ew ên ku ji wan in lê ew hêj negihîştine wan re jî… Ew, (yê xwedî îzzet û her tiştî mexlûb dike) Azîz û (xwedî hikum û hikmet) Hakîm e.

Îtaetî Allah bikin û îtaetî pêxember bikin. Eger hûn rû vegerînin, wezîfeya pêxemberê me bitenê teblîxeke vikîvekirî ye.

Gelek (xelkê) beldeyan, li dij emrê Rabbê xwe û pêxemberên xwe derketin. Me ewana kişande hisabekî dijwar û bi ezabekî ku berê de nehatîye dîtin ezab li wan kir.

Ji bo ku wan ên îman anîne û amelên salih kirine ji tarîtîyan bi bal ronahîyê ve derxîne, pêxemberê ku ji we re bi ayetên Allah yên vikîvekirî dixwîne (şandîye). Kî îman bi Allah bîne û amelên salih bike, (Allah jî) wî dixe cennetên di bin de çêm diherikin û tê de ebedî dimîne. Allah, bêguman rizqekî xweşik daye wî.

Bibêje: “Ew ê ku we li ser rûyê erdê zêde kiriye û belav dike ew e. Û hûn ê bi bal wî ve bên heşirkirin (hûn ê bên vejandin û di hizûra wî de bên civandin).

Dibêjin: “Eger hûn rast dibêjin, ka kengê ye ew (ezab) a ku hûn (li me) wead dikin? (De bila were em bibînin!)”

Bibêje: “Îlim (agahîya qiyametê) li îndallah/li cem Allah e. Ez bixwe jî enceq hişyarkerek im.”

Qet tu guman tune, ji bo ku wiha bibêje me Nûh ji qewmê wî re şand: “Berîya ku ezabekî biêş û jan were tu wan hişyar bike.”

Gotibû: “Gelî qewmê min! Bêguman ez ji bo we hişyarkerekî vikîvekirî me.”

“Îbadetê Allah bikin, jê bitirsin û xwe biparêzin. Û îtaetî min bikin.”

Bibêje: “Bêguman, li dij Allah tu kes nikare min biparêze û ji min re ji xeynî wî sitargehekî (ku ez xwe bispêrmê) jî nabînim.

(Peywira/Wezîfeya min,) teblîxa ya ku ji Allah e û hinareyên/peyamên wî ne. (Ji ezabê wî enceq bi vê awayê bikaribim xelas bibim.) Kî jî ji Allah û rasûlê wî re serî rake/îsyan bike, ji bo wî cehennem heye ku wê tê de ebedî bimîne.”

Ew, pirsa qiyametê ji te dikin ka kengê (roja wê tê) dê lenger bavêje?

Tu di der heqê wê de ne xwedî tu agahîyê yî.

(Agahîya) wê ya dawînî/paşîn li cem Rabbê te ye.

Tu enceq wan ên ku jê ditirsin hişyar bikî.

Em ê ya herî hêsan (amelên salih) bi te hêsan bikin.

Eger bi kêr bê şîretan bike/bi bîr bine!

Ew ê ditirse, şîret digire.